Wyraz twarzy Marisol się nie zmienił.
„Dwadzieścia dolarów to nie plan bezpieczeństwa”.
Za kurtyną pojawił się umundurowany policjant.
Potem kolejny.
W powietrzu zrobiło się gęsto.
Głos Caleba się podniósł.
„To szaleństwo. Zgodził się pojechać autobusem”.
Marisol skinęła głową.
„Przymus istnieje. A pacjentki po porodzie są narażone na niebezpieczeństwo z medycznego punktu widzenia. Poza tym pański język sugerował odrazę i odrzucenie”.
Obserwowałem, jak pewność siebie Caleba słabnie w czasie rzeczywistym.
Próbował różnych taktyk – uroku, oburzenia, bycia ofiarą.
„To mój syn” – powiedział, wskazując na Noaha.
„Nie mogą zagrozić Ochronie Dziecka”.
Głos policjanta był spokojny.
„Nikt mu nie grozi. Prowadzimy śledztwo. Potrzebujemy jego zeznań”.
Caleb rozejrzał się, jakby spodziewał się, że ktoś go uratuje.
Kiedy nikt tego nie zrobił, pochylił się w moją stronę i syknął cicho: „Napraw to”.
Spojrzałam na niego przez mgłę po środkach przeciwbólowych i adrenalinie.
Na początku się go nie bałam.
Byłam po prostu… gotowa.
„Nic nie załatwię” – wyszeptałam.
„Ty to zrobiłaś”.
Marisol położyła formularz na kartotece.
„Emma, masz prawo poprosić o listę osób z ograniczonym dostępem” – powiedziała cicho.
„Czy chcesz, żeby pan Whitman został usunięty?”
Caleb gwałtownie podniósł głowę.
„Nie mogą…”
„Tak” – powiedziałam, teraz wyraźniej.
„Wynieście go”.
Twarz Caleba zbladła.
„Emma, nie bądź głupia”.
Pielęgniarka zrobiła krok naprzód.
„Proszę pana, musi pan wyjść”.
Leave a Comment