Przez tydzień mój syn nie odbierał telefonu. Dzwoniłam do jego pracy, ale się nie pojawił. Dzwoniłam do jego sąsiadki, ale ona nie widziała go ani mojego 9-letniego wnuka przez cały tydzień. W końcu pojechałam trzy godziny do jego domu. Gazety piętrzyły się na ganku. Drzwi wejściowe były otwarte. A cisza w środku była przerażająca. Przeszukałam każdy pokój, wołając ich nazwy, aż usłyszałam ciche drapanie dochodzące z szafy mojego wnuka…

Znaleźli Britney na dworcu Greyhound w centrum miasta, próbującą wsiąść do autobusu do Tijuany z fałszywym dowodem osobistym i półtora tysiąca dolarów w gotówce. Obserwowałem jej przesłuchanie przez lustro weneckie. Była inną osobą niż płacząca, skruszona kobieta, którą opisał Derek. Była zimna, wyrachowana i całkowicie pozbawiona skruchy.

„To była jego wina” – powiedziała, jej głos brzmiał pewnie pomimo kajdanek. „Był mi winien te pieniądze. Poświęciłam dla niego najlepsze lata. Zniszczył moją finansową przyszłość”.

„Więc zniszczyłaś mu życie?” – zapytała detektyw Miller.

„To nie miało się tak wydarzyć” – powiedziała, a słowa wyrwały jej się z gardła. „Po prostu chciałam, żeby zrozumiał”.

„A co z twoim synem?” – naciskała Miller. „Myślałaś o nim?”

To było jedyne pytanie, które ją rozwaliło. Jej twarz się skrzywiła i po raz pierwszy dostrzegłam iskierkę prawdziwych, ludzkich emocji. „Tyler nie powinien tam być” – wyszeptała. „Gdybym wiedziała, że ​​jest w domu, nigdy bym…” Nie mogła dokończyć zdania.