Ostatnio mój 6-letni syn ciągle narzekał: „Mamo, boli mnie ucho”. Zabrałam go do laryngologa, a twarz lekarza nagle spoważniała. „Proszę pani, musi pani to natychmiast zobaczyć”. Spojrzałam na monitor i zamarłam. Bez wahania pobiegłam na policję.

Oliver leżał zwinięty w kłębek w łóżku. „Nie śpisz? Spóźnisz się do szkoły”.

„Nie chcę iść” – odpowiedział ochrypłym głosem. „Boli mnie ucho”.

Aaron położył dłoń na czole. Nie ma gorączki. To był trzeci dzień z rzędu, kiedy skarżył się na ból ucha, trzeci dzień, kiedy błagał, żeby go skazano na pozostanie w domu. Jako pielęgniarka nigdy nie zbywała skarg dziecka, ale brak wyraźnych objawów był zastanawiający.

„Spróbujmy pójść dziś do szkoły” – namawiała, delikatnie go budząc. „Jeśli naprawdę zaczniesz się źle czuć, powiedz o tym nauczycielowi, a ja natychmiast cię odbiorę”.

Na dole jej mąż, Jason Hunt, już siedział w garniturze i czytał gazetę. Był odnoszącym sukcesy prawnikiem, którego dostojna postawa i intelektualny urok urzekły Aarona. Po nieudanym małżeństwie z byłym mężem Davidem, stabilizacja Jasona była niczym słońce po burzy.

„Dzień dobry” – uśmiechnął się Jason, unosząc kubek z kawą. „Dzień sądu. Pewnie się spóźnię”.

Aaron skinął głową, przygotowując śniadanie dla Olivera. „Oliver mówi, że znowu boli go ucho”.

„To pewnie tylko wymówka” – odparł Jason, nie odrywając wzroku od gazety. „On po prostu nie chce iść do szkoły”.

„Ale minęły już trzy dni”.

„Rozpieszczasz go” – powiedział Jason, składając gazetę i wstając. „Dzieci czasami kłamią. Taka jest rzeczywistość”.

Aaron miał zamiar się kłócić, ale przerwał mu odgłos kroków Olivera na schodach, każdy wydawał się cięższy od poprzedniego. Wszedł do kuchni, rzucił Jasonowi krótkie, ukradkowe spojrzenie i podszedł do Aarona.