Myślał, że osoba, z którą się spotykał w ciemno, wrobiła go — aż do momentu, gdy dwie bliźniaczki wpadły do ​​pokoju z płaczem i poprosiły o pomoc.

„Nie wiem” – przyznał Evan. „Spotkałem ją dziś wieczorem”.

Denise westchnęła głęboko.

„Więc teraz jesteś dla nich najbezpieczniejszym miejscem”.

„Zostanę” – powiedział Evan. „Dopóki mnie potrzebują”.

Później telefon Evana zawibrował. Dzwoniła jego szwagierka, Rachel.

Kiedy przyjechał z Leo, chłopiec spojrzał na płaczące bliźniaki, cicho do nich podszedł i wyjął z plecaka swój ulubiony samochodzik. Podał go Lily.

„Pomaga mi, kiedy się boję” – powiedział.

Lily trzymała go jak skarb.

Leo zdjął płaszcz i narzucił go na ramiona Nory.

„Wyglądasz, jakby ci było zimno”.

Evan odwrócił się, a jego oczy płonęły.

**Prawdy i czekanie**

Policja wróciła, żeby spisać protokół. Bliźniaki cicho opowiedziały, co widziały.

Kiedy zapytali, czy rozpoznają któregoś z mężczyzn, w pokoju zrobiło się ciężko.

„To był nasz tata” – powiedziała Lily.

Zapisali imię w notesie.

Przeszłość powróciła – szukając wskazówek.

Po kilku godzinach podszedł do nich lekarz.

„Jej stan jest stabilny” – powiedziała. „Potrzebujemy czasu. Następne kilka dni jest kluczowe”.

Tej nocy bliźniaczki spały w mieszkaniu Evana. Leo nalegał, żeby spały w jego łóżku.

Evan nie zmrużył oka.

O świcie Nora stała przy kanapie.