Moi rodzice powiedzieli, że organizują przyjęcie-niespodziankę z okazji moich trzydziestych urodzin.

Zatrzymał się, a jego oczy lekko się otworzyły.

„Tak, kochanie?”

„Daj mi parmezan”.

Uśmiechnął się, szczerym, promiennym uśmiechem, który sięgnął jego oczu.

Tej nocy, kiedy wszyscy już wyszli, wstałam.

Siedziałam na balkonie, patrząc na światła miasta.

Mój telefon zawibrował.

Marcus napisał do mnie.

Dziękuję, że dałaś mi szansę.

Wiem, że mam wiele do udowodnienia.

Ale obiecuję, Summer – tym razem nigdzie się nie wybieram.

Z miłością, Tato.

Zapisałam wiadomość.

Potem spojrzałam w gwiazdy, te same, w które patrzyła moja mama trzydzieści lat temu, kiedy pisała ten list.

„Zrobiłam to, mamo” – wyszeptałam do nocy.

„Nic mi nie jest”.

I po raz pierwszy w życiu naprawdę tak poczułam.

Jestem Summer.

Mam trzydzieści lat.

A moje życie dopiero się zaczyna…