„Miliarder, pijany i lekkomyślny, ogłosił, że poślubi następną kobietę, która wejdzie do restauracji. Zrządzeniem losu – czy raczej nieszczęścia – tą kobietą byłam ja, bezdomna włóczęga szukająca ciepła. I w ciągu tygodnia zostałam panią Victor Astor. Nie był okrutny, ale owładnęła nim jedna obsesja: spłodzenie dziedzica. Kiedy urodziłam naszego pięknego syna, myślałam, że nasza dziwaczna bajka dobiegła szczęśliwego końca. Nie mogłam się bardziej mylić.”

Tej nocy chłód był dojmujący, niczym drapieżnik z zębami, który wgryzał się w moje kości przez znoszony płaszcz. Stałam na lśniącej ulicy w centrum Manhattanu, takiej, gdzie okna restauracji lśnią ciepłym, złotym światłem, które zdaje się kpić z człowieka. Byłam głodna, wyczerpana i niewidzialna. Byłam po prostu kolejną bezdomną na ulicach miasta, które mnie przeżuło i wypluło.

Chciałam tylko kilku minut ciepła. Zobaczyłam luksusowo wyglądającą restaurację, taką z portierem i aksamitnymi linami. Wiedziałam, że mnie wyrzucą, ale myśl o zaledwie pięciu minutach w ogrzewanym holu była jak syreni śpiew, któremu nie mogłam się oprzeć. Wzięłam głęboki oddech, otuliłam się cienką kurtką i otworzyłam ciężkie, szklane drzwi.

Fala ciepła i zapach pieczonego czosnku i drogiego wina niemal przyprawiły mnie o zawroty głowy. Restauracja była cichym światem kryształowych żyrandoli i cichych, ważnych rozmów. Już miałem zostać przechwycony przez surowo wyglądającego gospodarza, gdy w pomieszczeniu rozległ się głośny, lekko bełkotliwy głos.