Żołnierz jadł lunch, gdy zauważył małą dziewczynkę przy stoliku naprzeciwko, która co chwila upuszczała widelec. Zdał sobie sprawę, że nadaje sygnał S.O.S. w kodzie Morse’a. Udając, że nawiązuje rozmowę, odkrył, że „ojciec” zmuszał dziewczynkę do przemytu kontrabandy.

Zajęli stolik przy oknie. W Jacku odezwał się instynkt, głęboko zakorzeniony instynkt, którego nie potrafił stłumić. Zauważył szczegóły. Garnitur mężczyzny był zbyt czysty jak na długą podróż samochodem. Sukienka dziewczyny, choć ładna, była lekko pognieciona, jakby w niej spała. Nie było między nimi ciepła, ani krzty tej łatwej, chaotycznej czułości typowej dla ojca i córki.

Mężczyzna miał absolutną kontrolę. Zamawiał dla niej, nie pytając, czego chce. Ustawiał solniczki i pieprzniczki w idealnie prostej linii. Kiedy dziewczyna wierciła się na siedzeniu, jego ręka wysuwała się i spoczywała na jej ramieniu – gest, który wyglądał na czuły, ale miał wagę rozkazu. Natychmiast zamierała. To nie była rodzina na wakacjach. To był mężczyzna z bagażem, a tym bagażem była przerażona mała dziewczynka.

Jack próbował to zignorować. Był na urlopie. To nie jego sprawa. Skupił się na kawie, na sportowych skrótach wyświetlanych na małym telewizorze nad ladą. Ale czuł napięcie bijące od ich stolika, niczym zimny punkt w ciepłym, tłustym powietrzu baru.

Kelnerka przyniosła im jedzenie. Dziewczynka, którą mężczyzna nazywał Avą, dziobała naleśniki srebrnym widelcem, poruszając się powoli i nieśmiało. Potem to się stało po raz pierwszy. Widelec wyślizgnął się jej z dłoni, głośno uderzając o szachownicową podłogę.