Wychowywała mnie macocha po śmierci ojca, gdy miałem sześć lat. Wiele lat później znalazłem list, który napisała w noc przed jego śmiercią.

„Był taki szczęśliwy”.

„Powiedział: »Nic mu nie mów«”.

„Chcę mu zrobić niespodziankę”.

Żołądek ścisnął mi się boleśnie.

„I nigdy mu nie powiedziałaś?”

„Pozwoliłaś mi myśleć, że to tylko… zbieg okoliczności?”

Strach błysnął w jego oczach.

„Miałaś sześć lat”.

„Straciłaś już matkę”.

„Co powinnam była powiedzieć?”

„Że twój ojciec umarł, bo się do ciebie spieszył?”

„Nosiłaś w sobie to poczucie winy przez całe życie”.

Pokój był ciężki pod ciężarem jego słów.

Ledwo mogłam oddychać, sięgając po chusteczkę.

„Kochał cię”, powiedziała stanowczo.

„Spieszył się, bo nie chciał tracić z tobą czasu”.

„Ta miłość – nawet jeśli skończy się tragedią”.