„Spójrz na to” – powiedziała mama, nalewając mi kawę.

Rozpowiada wszystkim, że zabrałeś rodzinie pieniądze.

Dlatego to zrobiła.

To była druga broń: historia, którą snuli wokół filmu.

Do południa media to podchwyciły.

Nie duże sieci – jeszcze nie – ale media, które uwielbiają publiczne upokarzanie.

Wątki komentarzy rosły jak pleśń: Jest rozpieszczony.

Musiał coś zrobić.

Bogaci na to zasługują.

O 14:00 mój dyrektor generalny, Miles Chen, wezwał mnie do swojego biura.

Nie przebierał w słowach.

Był jasny.

„Jeśli zależy ci na reakcji publiczności, popieramy to” – powiedział.

„Ale musisz określić swój cel.

Celem nie jest litość.

Kontrola jest”.

Powoli skinąłem głową.

„Chcę, żebyś przestał”.

Evan pochylił się do przodu.

„Wtedy potraktujemy to jako skoordynowaną kampanię zastraszania, a nie sprawę rodzinną”.

Tej nocy działaliśmy szybko.

Złożyliśmy wnioski o usunięcie treści z platformy na platformę – roszczenia dotyczące praw autorskich za nieautoryzowane komercyjne wykorzystanie mojego wizerunku, a także skargi dotyczące nękania.