W międzyczasie Kael poczuł się coraz bardziej zadowolony z siebie. Uważał, że jestem zbyt wyczerpana, zależna i wyczerpana, żeby zauważyć jego spóźnienia i niejasne wymówki. Wierzył, że zwycięstwo należy do niego.
Nie miał pojęcia o nadchodzącej burzy.
Pewnego wieczoru postawiłam na stole jego ulubiony posiłek – serową lasagne, grzanki czosnkowe i czerwone wino. Zapaliłam świece i założyłam świeżą bluzkę. Kiedy przyszedł i zobaczył całą scenę, na jego twarzy pojawił się wyraz szoku.
„Co to jest?”
„Chciałam wznieść toast” – powiedziałam z uśmiechem. „Za nasz powrót do normalności”.
Wydawał się naprawdę zadowolony z tego, że się zadomowił. Zjedliśmy kolację i popijaliśmy. Chwalił się swoją pracą, świeżą „ekipą” i płynnymi postępami. Kiwałam głową, pytając, udając narzeczonego.
„Kael” – mruknęłam cicho, odkładając widelec. „Pamiętasz, jak nazwałeś mnie strachem na wróble?”
Jego uśmiech zbladł. „Och, proszę. Nie rozpamiętujesz tego…”
„Nie” – przerwałam, stopniowo się podnosząc. „Nie jestem zła. Właściwie to chcę ci podziękować. Trafiłeś w sedno”.
„Hę?”
Podeszłam do szuflady, wyjęłam grubą kopertę i położyłam ją przed nim na stole. Jego wzrok padł na nią, potem na mnie.
„Otwórz”.
Jego palce lekko drżały, gdy wyciągał wydrukowane teksty, zdjęcia i żartobliwe wymiany zdań z Seliną. Jego twarz zbladła.
„Avelyn, ja… to nie jest tak, jak się wydaje…”
„Dokładnie tak to wygląda”.
Wyciągnęłam z szuflady kolejną stertę dokumentów. „Dokumenty rozwodowe” – stwierdziłam spokojnie. „Twój podpis jest już złożony na dom. Zajmowałam się tym podczas refinansowania kredytu przed narodzinami dziecka. Dziwne, co się podpisuje nieprzeczytane. A jako główny opiekun, kiedy cię brakuje, kto ma wyłączną opiekę?”
Otworzył usta ze zdumienia. „Nie możesz”.
„Zrobiłem to”.
„Avelyn, czekaj. Pomyliłam się. Byłam głupia. Nigdy nie zamierzałam…”
Leave a Comment