Na przyjęciu rocznicowym teściowa oskarżyła mnie o kradzież biżuterii. Kiedy zaprzeczyłam, ona i szwagierka rzuciły się na mnie, krzycząc: „Przeszukajcie ją! To ona jest złodziejką!”. Zerwały ze mnie sukienkę na oczach 200 gości. Wywleczona na zewnątrz, wykonałam jeden telefon, który zmienił wszystko na zawsze.

Po sali rozległy się szepty. „Szukałam łazienki” – powiedziałam, drżąc.

„Kłamie” – dodała Isabela. „Też ją widziałam przy szkatułce z biżuterią”.

„To absurd!” – zaprotestowałam. „Dlaczego miałabym cię okradać?”

„Bo od pierwszego dnia gonisz za naszymi pieniędzmi” – warknęła Victoria. „Jesteś Casafortunasem. Złodziejem”.

Szmery stawały się coraz głośniejsze. Pojawiły się nagrywające telefony. Spojrzałam na Carlosa – błagając go bezgłośnie, żeby mnie bronił. Ale on po prostu stał z spuszczonym wzrokiem.

Roberto zrobił krok naprzód. „Przeszukaj ją. Jeśli jest niewinna, nie ma nic do ukrycia”.

Serce waliło mi jak młotem. „Nie mówisz poważnie”. Ale Victoria i Isabela już się zbliżały.

Zanim zdążyłam zareagować, chwyciły mnie za ramiona. „Nie dotykaj mnie!” – krzyknęłam, szamocząc się, ale ich paznokcie wbiły się w moją skórę. Rozpięły zamek. Sukienka zerwała się ze mnie.

Wzdychanie rozległo się po wielkiej sali, gdy stałam w bieliźnie w blasku żyrandola. Dwieście telefonów uchwyciło ten moment. Słyszałam, jak orkiestra przestaje grać, ciche trzaski aparatów, szepty: „Złodziej… poszukiwaczka złota…”.

Victoria gwałtownie potrząsnęła moją sukienką. „Nic tu nie ma” – zadrwiła. „Sprawdź resztę”.

„Proszę, przestań” – szlochałam. „Nic nie wzięłam”.

Głos Roberta przeciął mi się przez gardło. „Wyciągnij ją stąd”.