Na moim weselu moja ciotka nagle wstała i krzyknęła: „To małżeństwo to żart! Powinien był poślubić moją córkę!”. Wśród tłumu rozległy się westchnienia. Mój mąż nawet nie drgnął – tylko uśmiechnął się ironicznie i powiedział: „W takim razie pokochasz to, co się wydarzy”. Chwilę później konsultant ślubny wziął mikrofon i powiedział coś, co sprawiło, że uśmiech mojej cioci zniknął w mgnieniu oka.

Mój adwokat wstał. „Wysoki Sądzie” – powiedział spokojnie – „chciałbym przedstawić dowód rzeczowy A”.

A potem, na dużym ekranie w sali sądowej, odtworzyliśmy nagrania. Rozpaczliwe SMS-y Lisy do Erica. Jej pełne łez wiadomości głosowe, błagające go, żeby mnie zostawił. Jej własny głos, uchwycony w krystalicznie czystym dźwięku, mówiący: „Ona na ciebie nie zasługuje… Zniszczę ją”.

Sąd milczał. Następnie przeszliśmy do dowodu rzeczowego B: e-maili i SMS-ów od Donny, która próbowała przekupić usługodawców, żeby zrujnowali mój ślub. Kiedy odtworzono ostatni klip – ten, w którym Lisa grozi zniszczeniem mojego małżeństwa – jej prawnik wyglądał, jakby chciał się rozpłynąć pod ziemią.

Sędzia poprawił okulary i zwrócił się do Lisy. „Panno Carter” – powiedział, a w jego głosie słychać było lodowatą dezaprobatę – „czy ma pani na to jakąś odpowiedź?”.

Usta Lisy zadrżały. „Ja… ja byłem wzruszony”.

„Bycie »wzruszonym« nie daje pani prawa do grożenia małżeństwu oskarżonych” – przerwał sędzia. „Próbowała pani przeszkodzić w jej ślubie i stosowała pani oszukańcze i manipulacyjne zachowanie”.

Donna uderzyła rękami w stół. „To pułapka! Oni montowali te nagrania!”