Myśleli, że porzucają dwoje biednych, bezbronnych staruszków. Nie mieli pojęcia, że ​​mój mąż nosi przy sobie coś, co może ich zniszczyć.

„Wkrótce się przekonasz”.

Słońce prażyło bezlitośnie. Szliśmy godzinami, opierając się o siebie jak dwoje rozbitków zagubionych w morzu brudu i kurzu. Każdy krok był cięższy od poprzedniego. Właśnie gdy myślałam, że nie damy rady, zobaczyliśmy w oddali kilka rozrzuconych domów, ledwie wioskę, ale dla nas to był cud.

Kobieta wychodząca z domu z wiadrem wody spojrzała na nas, zaskoczona naszym stanem.

„Co się z wami stało?” zapytała, podając nam świeżą wodę.

Nie mogłam mówić. Odpowiedział Manuel drżącym głosem.

„Zostawili nas. Nasze dzieci nas tu zostawiły”.

Kobieta ze smutkiem spuściła wzrok, jakby słyszała tę historię zbyt wiele razy.

„Oby Bóg wam dopomógł” – mruknęła.

Tej nocy pozwoliła nam spać w małym, prowizorycznym pokoju. Kiedy kobieta odeszła i zostaliśmy sami, Manuel ponownie wyjął z portfela pożółkłą kopertę. Długo na nią patrzył, zanim się odezwał.