Kiedy główna stewardesa oblała mnie i moje dokumenty federalne sokiem pomarańczowym, parsknęła śmiechem. Sięgnąłem po odznakę. Nie miała pojęcia, że ​​właśnie oblała sokiem osobę, która miała prawo uziemić ich wielomilionowy samolot.

Starsza stewardesa, Victoria Hale, podeszła z platynowoblond włosami upiętymi w perfekcyjny, surowy kok i uśmiechem ostrym jak ostrze. Rządziła w kabinie pierwszej klasy z władczą, protekcjonalną arogancją, traktując pasażerów nie jak cenionych klientów, a raczej jak poddanych w swoim osobistym, podniebnym królestwie. Zamiast zamówionej wody, wcisnęła Eleanor w dłoń mały, plastikowy kubek letniego soku pomarańczowego i zadrwiła, jej głos brzmiał jak ciche, pogardliwe mruczenie: „Pełny serwis napojów rozpocznie się po osiągnięciu wysokości przelotowej”.

„Prosiłam o szklankę wody, kochanie” – powtórzyła Eleanor spokojnym, pewnym i stanowczym głosem, głosem kobiety przyzwyczajonej do tego, że ktoś ją słucha.

Kilku innych pasażerów pierwszej klasy – mężczyźni w drogich garniturach i kobiety w markowych strojach podróżnych – niespokojnie poruszyło się na swoich miejscach. Potem, z powolną, rozważną i niemal teatralną precyzją, Victoria przechyliła kubek. Strumień lepkiego, pomarańczowego soku wylał się na kolana Eleanor, mocząc jej drogi garnitur, gruby segregator z federalnymi dokumentami i delikatną, elektroniczną teczkę leżącą u jej stóp.