Cofnęłam się, gdy zobaczyłam moją przyjaciółkę z dzieciństwa, oszołomioną i płonącą pożądaniem, ciągnącą córkę prezesa w stronę łazienki.

Odsunęłam się – tylko na sekundę – i zareagowałam szybko.

Gestem wskazałam barmanowi. „Zadzwoń natychmiast po ochronę” – powiedziałam stanowczo. „Zaciągasz kobietę do toalet. Nie kłóć się – po prostu zadzwoń”.

Potem poszłam prosto do koordynatorki imprezy, Marianne. „Potrzebujemy menedżera i pracownicę na korytarzu przy toaletach. Natychmiast”.

Uśmiech Marianne zniknął. „Co się stało?”

„Nie tutaj” – powiedziałam. „Teraz”.

Telefon miałam już w dłoni, z włączoną kamerą, a nie uniesioną jak broń.

Nagrałam, jak Evan go ściska.

Opór Lili.

Kącik drzwi.

Kiedy Marianne szła za mną, Evan otworzył drzwi łazienki.

Spojrzenie Lili spotkało się z moim na ułamek sekundy – oczy szeroko otwarte, błagalne.

A Evan wciągnął ją do środka.

Drzwi zaczęły się zamykać.

W tym momencie usłyszałam kroki ochroniarzy rozbrzmiewające echem na korytarzu – i głęboki, gniewny głos Evana zza zamykających się drzwi.

„Nie…” – syknął.

Właśnie miałam sięgnąć do klamki, gdy ochroniarz dotknął mojego ramienia.

Na jego identyfikatorze widniało nazwisko R. Simmons.

Nie wbiegł.

Ale się nie zawahał.

Położył rękę na drzwiach i spojrzał na Marianne.