Teściowa podała mi „specjalną” herbatę. „To na twoje nerwy” – mruknęła, zanim poszła do kuchni po więcej ciasta. Wtedy jej ośmioletnia wnuczka podała mi swój telefon. Wiadomość była otwarta: „Wypiła herbatę. Leki zaczną działać za 15 minut. Przygotuj samochód”. Drzwi kuchenne otworzyły się…

Niedzielne popołudniowe słońce sączyło się przez ciężkie, aksamitne zasłony Greystone Manor, rzucając długie, przytłaczające cienie na perskie dywany. Powietrze w salonie było stęchłe, przesiąknięte zapachem drogiego potpourri i metalicznym posmakiem napięcia. Był to pokój, w którym cisza wydawała się cięższa od słów, a śmiech zamierał, nim zdążył wyjść z gardła.

Ja, Emily Thorne, siedziałam na krawędzi krzesła w stylu Ludwika XIV, które kosztowało więcej niż mój pierwszy samochód, starając się zachować uprzejmy uśmiech, który przykleił mi się do twarzy od trzech godzin. Plecy bolały mnie od sztywności postawy – wyuczonego mechanizmu obronnego w tym domu drapieżników.

Naprzeciwko mnie siedziała Constance Thorne, moja teściowa. Była kobietą wyrzeźbioną z lodu i starych pieniędzy, jej srebrne włosy były idealnie ułożone w hełm władzy, a oczy bystre i badawcze jak jastrząb wypatrzywszy mysz polną. Obok niej siedział Mark, mój mąż. Krążył przy oknie, sprawdzając po raz czwarty w ciągu dziesięciu minut swój Rolex. Jego noga podskakiwała – nerwowy tik, który pojawiał się tylko wtedy, gdy kłamał lub przegrywał pieniądze. Ostatnio często robił jedno i drugie.