Podczas kolacji moja córka cicho wsunęła przede mnie złożoną karteczkę. „Udawaj, że jesteś chory i wynoś się stąd” – głosił napis. Nie rozumiałem – ale coś w jej oczach sprawiło, że jej zaufałem. Posłuchałem więc jej instrukcji i wyszedłem. Dziesięć minut później… w końcu zrozumiałem, dlaczego mnie ostrzegła.

Richard zawahał się, jakby rozważał coś w duchu, po czym skinął głową. „Nie zwlekaj za długo”.

Gdy tylko wyszedł, zamykając za sobą drzwi, wymieniłyśmy z Sarą zaniepokojone spojrzenia. „Herbata” – wyszeptała. „Będzie nalegał, żebyś ją wypiła”.

„Wiem” – odpowiedziałam, czując narastającą panikę. „Musimy się stąd wydostać natychmiast, w razie potrzeby przez okno”. Ale gdy rozważałyśmy naszą ucieczkę, usłyszałam coś, co mnie zamarło: dźwięk klucza przekręcanego w zamku, zamykającego nas od zewnątrz. Richard nie tylko nas obserwował. On nas uwięził.

„Zamknął nas?” – wykrzyknęła Sara, biegnąc do drzwi i próbując je bezskutecznie otworzyć.

Panika groziła mi paraliżem, ale zmusiłam się do myślenia. Skoro Richard nas zamknął, to znaczyło, że coś podejrzewa. Okno, stwierdziłam, szybko kierując się w jego stronę. To była teraz nasza jedyna droga ucieczki. Spojrzałam w dół. Spadliśmy z wysokości około pięciu metrów na trawę poniżej. Z pewnością nie śmiertelnie, ale niebezpiecznie.

„Za wysoko, mamo” – powiedziała Sarah, a jej twarz wykrzywił strach.

„Wiem, kochanie, ale nie mamy wyboru”. Rozejrzałam się po pokoju i mój wzrok padł na kołdrę na łóżku. „Możemy użyć jej jako prowizorycznej liny”. Szybko ją zerwałam i zaczęłam przywiązywać do ciężkiej podstawy biurka. Nie była wystarczająco długa, żebyśmy mogli spaść na ziemię, ale zmniejszy wysokość upadku.

„Mamo” – zawołała cicho Sarah, wskazując na drzwi. „Wraca”.

Nastawiając uszu, zdałam sobie sprawę, że miała rację. Zbliżały się kroki. „Szybko” – wyszeptałam, zawiązując węzeł i wyrzucając kołdrę przez okno. „Ty pierwsza. Zejdź najniżej, jak potrafisz, a potem puść”.