Nicole nie krzyczała. Nie rzucała przedmiotami. Zapadła złowroga cisza. Usiadła przy łóżku Sophie, trzymając zabandażowaną dłoń córki i wpatrując się w ścianę. Kiedy policja powiedziała jej, że Brandon oddał się w ręce policji, przyznając się do „ukrywania się” w celu ochrony swojego romansu, Nicole po prostu skinęła głową.
„Chcę się z nim zobaczyć” – powiedziała.
„Nicole, może to nie jest…” – zacząłem.
„Chcę się z nim zobaczyć” – powtórzyła. To nie była prośba.
Następnego ranka poszliśmy na komisariat. Brandon siedział w pokoju przesłuchań, wyglądając na mniejszego niż kiedykolwiek go widziałem. Był nieogolony, w pogniecionym, drogim garniturze. Na widok Nicole wybuchnął. do łez.
„Nic, tak mi przykro. Nie wiedziałam, że jest aż tak źle. Powiedziała mi, że po prostu jest surowa… Próbowałam to powstrzymać, przysięgam…”
Nicole stała po drugiej stronie szyby. Nie płakała. Przyłożyła dłoń do szyby.
„Zamieniłeś naszą córkę na przelotny romans” – powiedziała. Jej głos nie był głośny, ale przeciął pokój niczym skalpel. „Pozwoliłeś potworowi spalić nasze dziecko, bo nie chciałeś dać się złapać”.
„Nic, proszę…”
„Jesteś dla mnie martwy” – powiedziała. „Jesteś martwy dla Sophie. Nie pisz. Nie dzwoń. Jeśli się do nas jeszcze kiedykolwiek zbliżysz, sama cię zabiję”.
Odwróciła się i wyszła. Nie obejrzała się.
Poszukiwania Amber trwały dwa tygodnie. To były najdłuższe dwa tygodnie w naszym życiu. Za każdym razem, gdy dzwonił telefon, skakałyśmy. Sophie została oddana pod moją opiekę, a Nicole zajmowała się prawnikami i policją.
Sophie była przerażona. Budziła się z krzykiem każdej nocy. „Wraca! Ma zapalniczkę!”
„Nigdy nie wróci” – szeptałam, kołysząc jej spocone, drżące ciało. „Jestem murem, Sophie. Nic mi nie umknie”.
Leave a Comment