Deszcz nie tylko padał; walił w szyby naszego penthouse’u niczym tysiąc maleńkich piąstek domagających się wejścia. W środku panowała ogłuszająca cisza. Zegar stojący na korytarzu wybił północ, a jego głuchy dźwięk wibrował między deskami podłogi, ale nie mogłam usiedzieć w miejscu.
Chodziłam po salonie, a jedwabny szlafrok ciągnął się za mną niczym duch. Moje oczy były wlepione w telefon stojący na mahoniowym stoliku kawowym. Pozostawał uparcie, przerażająco czarny.
Tariq nie wrócił do domu.
Mój mąż nie miał w zwyczaju zostawać w pracy do późna. Zarządzał budową nowego kompleksu Skyline, ogromnym projektem, który go pochłaniał. Ale dziś wieczorem czułam się inaczej. Zimny, metaliczny lęk osiadł mi w piersi, cięższy niż wilgotne powietrze Atlanty. Wcześniej tego popołudnia pokłóciliśmy się. To była drobna sprzeczka o finanse – poprosiłam go, żeby ograniczył rozrzutne wydatki na „kolacje z klientami”, a on wybuchnął, a jego oczy pociemniały z wściekłości, która wydawała się nieproporcjonalna.
Nie rozumiesz presji, Nia – warknął. – Po prostu wydajesz pieniądze; nie wiesz, ile trzeba, żeby zarobić.
Normalnie pisałby SMS-y. Strona jest szalona. Nie czekaj. Ale dziś? Nic. Trzy telefony. Jeden sygnał, potem poczta głosowa.
Objęłam się ramionami, pocierając je, żeby odpędzić chłód, którego nie dało się ugasić przez centralne ogrzewanie. Podeszłam do okna, odsłaniając ciężkie aksamitne zasłony. Ulica w dole była śliską, czarną rzeką, odbijającą neonową nędzę miasta.
Wtedy, o 00:30, zadzwonił telefon stacjonarny.
Dźwięk był tak archaiczny, tak przenikliwy w ciszy, że o mało nie wyskoczyłam ze skóry. Nigdy nie korzystaliśmy z telefonu stacjonarnego.
Podniosłam słuchawkę, a moja ręka drżała. „Halo?”
Leave a Comment