Wyszłam na chłodne, jesienne powietrze. Nie wróciłam do domu, żeby płakać. Usiadłam w samochodzie, otarłam oczy i wykręciłam numer, którego nie używałam od lat.
„Stanley” – powiedziałam, gdy odebrał mój stary prawnik rodzinny. „Tu Dorothy. Muszę cię zatrudnić. I potrzebuję prywatnego detektywa. Natychmiast”.
Thomas myślał, że gra skończona, bo odeszłam. Nie zdawał sobie sprawy, że polowanie dopiero się zaczęło.
Przemiana nie nastąpiła natychmiast, ale była całkowita. Podczas gdy Thomas ukrywał się u Natalie, przekonany, że jestem sparaliżowana żalem, ja byłam zajęta budowaniem arsenału.
Moim pierwszym krokiem było opuszczenie domu, który skrywał tyle wspomnień o mojej naiwności. Stanley pomógł mi wynająć penthouse na Upper East Side. Agentka nieruchomości sceptycznie patrzyła na moje skromne ubrania, dopóki nie zapłaciłam gotówką sześciomiesięcznej kaucji.
„To na emeryturę” – powiedziałam jej z uśmiechem. „Postanowiłam przestać oszczędzać na czarną godzinę. Burza już jest
tutaj.”
Mieszkanie było twierdzą ze szkła i marmuru z widokiem na miasto. Tu zacząłem snuć plany.
Stanley przedstawił mnie Robertowi, byłemu detektywowi nowojorskiej policji z twarzą jak buldog i talentem do kopania w ziemi. Raport, który wręczył mi tydzień później, był druzgocący.
Thomas nie tylko próbował mnie zabić za
200 000. On też mnie nie docenił; przez sprytne inwestycje, o których nic nie wiedział, moja wartość netto była bliższa∗∗200 000. On też mnie nie docenił; przez sprytne inwestycje, o których nic nie wiedział, moja wartość netto była bliższa∗∗400 000**. Ale jego desperacja pochodziła z mroczniejszego miejsca.
„To zdegenerowany hazardzista, Dorothy” – powiedział Robert, przesuwając zdjęcia po moim nowym mahoniowym biurku. „On jest winien 530 000 dolarów dla lichwiarzy w Queens. Zastawił swój dom – dom Laury – bez jej wiedzy. Opróżnił fundusze na studia dzieci.
Patrzyłem na zdjęcia mojego syna w podziemnych kasynach, jego oczy szalały, a kołnierzyk był pokryty potem. Nie był zwykłym mordercą; był pasożytem, który od środka zniszczył przyszłość swojej rodziny.
„Uważa, że jestem słaby” – mruknąłem, wpatrując się w panoramę miasta. „Uważa, że się ukrywam”.
„Co chcesz zrobić?” – zapytał Stanley. „Mamy już wystarczająco dużo pieniędzy, żeby wezwać policję”.
„Nie” – powiedziałem spokojnym głosem. „Policja przyjdzie później. Najpierw chcę zabrać mu wszystko, co mu się wydaje, że ma. Chciał mnie zabić dla pieniędzy? Potem straci przeze mnie każdy grosz”.
Zatrudniłam Yolandę, stylistkę, która pozbawiła mnie siwej, niechlujnej babci fryzury i odsłoniła kobietę u władzy. Moje włosy zostały obcięte na ostrego, szykownego boba i ufarbowane na głęboki kasztanowy kolor. Zamieniłam poliestrowe spodnie na szyte na miarę jedwabne garnitury i włoskie skórzane szpilki. Spojrzałam w lustro i nie poznałam siebie. Dobrze. On też nie.
Miesiąc po zatruciu zadebiutowałam.
Wiedziałam, że Thomas próbuje pozyskać nowych inwestorów na otwarciu ekskluzywnej galerii sztuki w Chelsea – desperacka próba spłacenia długów. Przyjechałam limuzyną, ubrana w czarną aksamitną sukienkę i diamenty, które kupiłam tego popołudnia.
Leave a Comment