Kiedy główna stewardesa oblała mnie i moje dokumenty federalne sokiem pomarańczowym, parsknęła śmiechem. Sięgnąłem po odznakę. Nie miała pojęcia, że ​​właśnie oblała sokiem osobę, która miała prawo uziemić ich wielomilionowy samolot.

Szklanka wody powinna być jedynie prostą, prozaiczną prośbą. Jednak w cichej, rozrzedzonej atmosferze miejsca 3A stała się iskrą, która rozpaliła cały, wielomilionowy samolot, wywołując napięcie tak silne, że niemal można było je poczuć na języku.

Pani Eleanor Vance, opanowana, elegancka kobieta po sześćdziesiątce, z schludnym srebrnym bobem i szytym na miarę tweedowym garniturem, siedziała cicho, przeglądając gruby segregator z dokumentami bezpieczeństwa lotniczego. Dla pozostałych pasażerów, którzy zajmowali luksusową kabinę pierwszej klasy, była po prostu kolejną zamożną babcią, być może jadącą odwiedzić rodzinę. Nikt w jej otoczeniu nie znał jej prawdziwej tożsamości – niedawno emerytowanej, ale wciąż szanowanej, starszej inspektor bezpieczeństwa FAA, obecnie pracującej jako konsultantka wysokiego szczebla, jednej z niewielu osób w kraju uprawnionych do zalecenia uziemienia całego samolotu. Po prostu, i grzecznie, poprosiła o szklankę wody przed startem.

Starsza stewardesa, Victoria Hale, podeszła z platynowoblond włosami upiętymi w perfekcyjny, surowy kok i uśmiechem ostrym jak ostrze. Rządziła w kabinie pierwszej klasy z władczą, protekcjonalną arogancją, traktując pasażerów nie jak cenionych klientów, a raczej jak poddanych w swoim osobistym, podniebnym królestwie. Zamiast zamówionej wody, wcisnęła Eleanor w dłoń mały, plastikowy kubek letniego soku pomarańczowego i zadrwiła, jej głos brzmiał jak ciche, pogardliwe mruczenie: „Pełny serwis napojów rozpocznie się po osiągnięciu wysokości przelotowej”.