„Deborah” – wyszeptał później w ciemności, odwrócony do mnie plecami. „Ja… ja po prostu chcę, żeby to dziecko było zdrowe. Chcę, żeby nam nic się nie stało”.
„Będziemy” – mruknęłam, sięgając po jego dłoń. Cofnął ją pod pretekstem poprawienia koca.
Nie wiedziałam wtedy, że nie modli się o przetrwanie naszej rodziny. Modlił się o przebaczenie za grzech, którego jeszcze do końca nie popełnił, ale który już wcielił w życie.
Dwie godziny później ból przeszył mi brzuch niczym ząbkowany nóż. Było za wcześnie. O cały tydzień za wcześnie. Sapnęłam, ściskając prześcieradło i potrząsnęłam Michaelem, żeby go obudzić. „Czas” – jęknęłam. Ale kiedy patrzyłam, jak gorączkowo pakuje torbę, dostrzegłam błysk czegoś na jego twarzy, co nie wyglądało na panikę. Wyglądało na poczucie winy. A kiedy wjechaliśmy w noc, zostawiając Lily z naszą sąsiadką Carol, miałam przerażające wrażenie, że nie jadę do szpitala, ale do pułapki.
Poród był rozmazaną męką i białym światłem. Kiedy Thomas Wilson przyszedł na świat, płacząc z żarliwą siłą, która przeczyła jego nieco przedwczesnemu przyjściu na świat, byłam zdruzgotana. Czułam się jak wrak statku wyrzucony na brzeg.
Ale był idealny. Dziesięć palców u rąk i nóg, dziesięć u stóp i kosmyk ciemnych włosów, który dorównywał jego ojcu.
Leżałam na sali pooperacyjnej, adrenalina opadała, ustępując miejsca głębokiemu wyczerpaniu. Michael trzymał Thomasa przez chwilę z nieodgadnionym wyrazem twarzy, po czym oddał go z powrotem do łóżeczka.
„Muszę odebrać ten telefon” – powiedział, zerkając na zegarek. „W gabinecie… nie przestają, nawet w takiej sytuacji”.
„Idź” – wyszeptałam, zbyt zmęczona, by się sprzeciwiać.
Wyszedł z pokoju. Chwilę później drzwi znów się otworzyły.
Weszła krokiem zbyt pewnym siebie, zbyt władczym. Na jej identyfikatorze widniało imię Rachel. Była piękna w ostry, kruchy sposób – blond włosy mocno zaczesane do tyłu, oczy w kolorze morskiego szkła i uśmiech, który ich nie obejmował.
„Pani Wilson” – zagruchała, sprawdzając wenflon sprawnymi, zimnymi palcami. „Miała pani ciężki okres. Jestem Rachel. Będę pani główną pielęgniarką przez kilka następnych dni”.
„Dziękuję, Rachel” – wydusiłam z siebie. „Jestem po prostu… taka zmęczona”.
„Oczywiście, że pani. Dr Stevens przepisał pani środek uspokajający, żeby pani odpoczęła. Musi pani spać, żeby wyzdrowieć”.
Wstrzyknęła mi coś do wenflonu. Nie było to jak ciepłe uderzenie typowego uśmierzenia bólu. Było zimne, niczym płynny ołów wędrujący w górę żyły.
„Po prostu zamknij oczy” – wyszeptała.
Zapadłam w ciemność, która nie była snem. To była pustka przypominająca śpiączkę. Kiedy się obudziłam, minęły godziny. Słońce przesunęło się po niebie. Czułam się, jakbym miała głowę wypchaną watą, a kończyny ciężkie i bezwładne.
W pokoju była inna pielęgniarka, trzymająca Thomasa. „O, już wstałeś” – powiedziała. „Martwiliśmy się. Przespałeś dwa karmienia”.
„Lek…” – wybełkotałam. „Był za silny”.
Leave a Comment