„O Boże” – opowiadała Jessica, chowając telefon za ozdobą stołu. „Ethan wygląda, jakby połknął cytrynę. Ashley wygląda, jakby chciała kogoś zamordować”.
Wujek Lou jeszcze nie skończył. „Powiem wam” – kontynuował, zwracając się do całej sali, liczącej trzysta osób. „Ta dziewczyna żyje jak marzenie! Widziałem ją w jej nowym domu w Willow Creek. Nie tylko dom, ale cholerna posiadłość! Jej babcia zostawiła jej posiadłość w Rosewood i cały Fundusz Van Der Hoven!”
Cisza w sali balowej była absolutna. To była cisza poprzedzająca tsunami.
„Zaufanie?” – wyszeptał ktoś na tyle głośno, by mikrofon mógł go uchwycić.
„Tak!” – zaśmiał się Lou, nieświadomy spustoszenia, jakie powodował. „Dwanaście milionów dolarów! Uwierzycie? Mała Sarah siedzi na dwunastu milionach dolarów i w rezydencji, żyjąc swobodnie jak ptak. Mądra dziewczyna. Nie potrzebowała całej tej… pompy”. Niejasno wskazał na lodowe łabędzie.
„Sarah” – wyszeptała gorączkowo Jessica. „Twarz Ethana. Jest… jest zielona. Przestał oddychać”.
Oglądałem pikselowy przekaz. Ethan zamarł. Szklanka w jego dłoni niebezpiecznie się przechyliła. Przeprowadzał obliczenia. Pośpiesznie złożył wniosek o rozwód, zrzekł się wszelkich praw do mojego majątku i wypchnął mnie za drzwi, żebym poślubił sekretarkę… tuż przed tym, jak wszedłem w posiadanie dwunastu milionów dolarów.
Ale wujek Lou, agent chaosu, miał jeszcze jedną bombę do zrzucenia. Odwrócił się do sąsiada przy stoliku, a jego głos zniżył się do szeptu scenicznego, który doskonale niósł się w martwej ciszy.
„Wiesz, to zabawne. Rozmawiałem wczoraj z Bobem z banku. Powiedział mi, że ta” – wskazał kciukiem na Ashley – „była tam w zeszłym tygodniu i krzyczała na kasjerów, bo musiała wypłacić pięć tysięcy dolarów z własnych oszczędności, żeby zapłacić za catering. Powiedziała, że jej narzeczony jest „chwilowo niewypłacalny”. Wyobrażasz sobie? Wyjść za mąż za spłukanego faceta, podczas gdy były jest milionerem?”
Powietrze zniknęło z sali.
Ethan powoli odwrócił głowę w stronę Ashley. Jego oczy nie były już martwe; płonęły mieszanką chciwości, zrozumienia i morderczej wściekłości.
„F
ive… tysiąc?” Głos Ethana załamał się, słyszalny nawet przez telefon. Wstał, przewracając krzesło. „Mówiłeś mi, że twoi rodzice zapłacili za catering. Mówiłeś mi, że masz fundusz powierniczy!”
Ashley, blada pod warstwami makijażu, wstała, ściskając bukiet jak tarczę. „Ethan, kochanie, nie tutaj. Porozmawiajmy na zewnątrz.”
„Porozmawiać?” ryknął Ethan. Spojrzał na swój biały smoking, na wystawny pokój, na kłamstwo, w którym żył. Potem spojrzał na brzuch Ashley. „A co z dzieckiem? To też kłamstwo? Złapałaś mnie w pułapkę?”
„Jak śmiesz!” wrzasnęła Ashley, a jej fasada rozpadła się w proch. „To ty jesteś spłukana! Wykorzystałaś mnie, żeby zaplanować to głupie wesele, żeby zaimponować swoim partnerom!”
„Wykorzystałam ciebie?” Ethan roześmiał się maniakalnie, przerażająco. „Właśnie się dowiedziałem, że uniknąłem dwunastu milionów dolarów dla recepcjonistki, która musiała pożyczyć pieniądze na te cholerne kwiaty!”
Złapał najbliższy obrus – ten, na którym leżał pięciopiętrowy tort weselny – i szarpnął.
Rozległ się kataklizm. Tort, lukier, kryształy i sztućce rozsypały się po parkiecie. Goście krzyczeli.
„Sarah” – Jessica oddychała z zapartym tchem. „Właśnie przewrócił stół z tortem. To anarchia. Ashley leży na podłodze – poślizgnęła się na kremie maślanym. O mój Boże.”
„Nic jej nie jest?” – zapytałam, instynkt wziął górę nad niechęcią.
„Wstaje… wstaje” – poinformowała Jessica. „Krzyczy na niego. Nic jej nie jest. Ale Ethan… on demoluje salę. Rozbija lodowe rzeźby. Wbiega ochrona.”
Patrzyłem na niewyraźną postać w białym smokingu, teraz poplamionym lukrem i winem, którą obezwładniało dwóch krzepkich ochroniarzy. Rzucał się, krzycząc moje imię.
„Sarah! Sarah!” – wrzasnął, a jego głos zniekształcił mikrofon telefonu. „Nie wiedziałem! To pomyłka! Cofnij to! Cofnij papiery!”
Jessica gwałtownie zakończyła rozmowę, gdy chaos przeniósł się w stronę jej stolika.
Leave a Comment