Poszłam na pierwszą randkę po stracie męża, ale w środku wieczoru wyszedł bez żadnego wyjaśnienia. Kiedy poprosiłam o rachunek, kelnerka szepnęła: „Nie wychodź jeszcze. Ktoś po ciebie przyszedł”.

„Znam kogoś” – powiedziała, przechodząc od razu do sedna. „To dobry człowiek, Al. Miły, inteligentny, zrównoważony. Pracuje ze mną w wydawnictwie jako korektor. Kocha literaturę tak samo jak ty”.

„Helen, nie wiem…”

„Tylko obiad”

r. Niezobowiązujące spotkanie. Bez zobowiązań. Bez oczekiwań. Po prostu… kawa i rozmowa.”

Zawahałam się. Serce waliło mi jak młotem, niczym koliber uwięziony w klatce piersiowej. Nie ze strachu, ale z przerażającej możliwości nadziei.

„Pomyślę o tym.”

Tej nocy, podczas cotygodniowej rozmowy z Grace, mimochodem wspomniałam o propozycji Helen. Ku mojemu zaskoczeniu, moja szwagierka niemal krzyknęła z entuzjazmem.

„Powinnaś iść, Aubrey! Byłoby wspaniale widzieć, jak podejmujesz ten krok.”

„Nie jestem pewna, czy jestem gotowa, Grace. A jest jeszcze Lily…”

„Lily ma teraz osiem lat. Zrozumiałaby. Poza tym” – Grace przerwała, a jej głos złagodniał do szeptu – „Oliver na pewno by tego dla ciebie chciał. Zawsze powtarzał, że najwspanialszą cechą w tobie jest twoja zdolność do kochania. Szkoda byłoby pozwolić, żeby to pozostało uśpione na zawsze.”

Słowa Grace rozbrzmiewały we mnie przez wiele dni.

Kiedy w końcu zgodziłam się na randkę, znów poczułam się jak nastolatka. Zdenerwowana. Niepewna. Skrępowana. Stałam przed lustrem przez godzinę, wygładzając prostą niebieską sukienkę, którą Grace dała mi na ostatnie święta. Związałam włosy w luźny kok – jak za dawnych czasów – i nałożyłam cienką warstwę szminki.

„Wyglądasz pięknie, mamusiu” – skomentowała Lily od progu, trzymając w ramionach swojego ulubionego pluszowego smoka.

„Dziękuję, kochanie”. Odwróciłam się do niej, czując, jak żołądek ściska mi się z niepokoju. „Pamiętaj o zasadach, kiedy mnie nie będzie, dobrze? Ciocia Helen zostanie z tobą. Umyj zęby”.

„I idź spać punktualnie” – dokończyła Lily, przewracając oczami z uśmiechem w stylu Olivera. „Baw się dobrze, mamo. Zasłużyłaś na to”.

Te proste słowa, wypowiedziane przez moją ośmioletnią córkę, były jak rozgrzeszenie.

Rozdział 3: Duch przy stole
Restauracja była przytulna i dyskretna, skąpana w delikatnym, bursztynowym świetle. Stoliki stały w wystarczającej odległości od siebie, by umożliwić prywatne rozmowy, a w powietrzu unosił się cichy jazz.

Daniel był już na miejscu, kiedy przybyłem. Wstał natychmiast, by mnie powitać – dżentelmen. Był wysoki, o szerokich ramionach i ciemnych włosach siwiejących na skroniach. Miał delikatny uśmiech, który marszczył kąciki jego oczu.

„Aubrey” – powiedział, wyciągając rękę. „Miło mi cię poznać. Helen dużo o tobie mówi”.

„Mam nadzieję na dobre rzeczy” – odpowiedziałam, a mój głos lekko drżał, gdy wzięłam go za rękę. Jego uścisk był ciepły, mocny.

Pierwsze kilka minut upłynęło pod znakiem niezręcznej, uprzejmej formalności dwojga nieznajomych, którzy próbują znaleźć wspólny język. Pytania o pracę. Komentarze na temat nietypowo ciepłej pogody. Drobne uwagi na temat karty win.

Daniel był uprzejmy i uważny. Słuchał z autentycznym zainteresowaniem, utrzymując stały tok rozmowy. Był uosobieniem obietnic Helen: inteligentny, miły, zrównoważony.

Ale w miarę trwania kolacji uświadomiłam sobie coś przerażającego.

Odpowiadałam na każde z jego pytań historią o Oliverze.