łyżką. „To oni! To ci od opon!”
Prezenterka wiadomości, kobieta o imieniu Janet, która zazwyczaj relacjonowała ratowanie kotów i sprzedaż ciast, wyglądała na oszołomioną. „Senator Harrington, nie udzieliła pani wywiadu od dziesięciu lat, odkąd przeszła pani na emeryturę. Co panią tu dziś sprowadza?”
William pochylił się do przodu. Kamera zrobiła zbliżenie. Emanował powagą, która emanowała z ekranu. „Janet, żyjemy w cynicznych czasach. Wierzymy, że każdy dba o siebie. Ta życzliwość to transakcja”.
Zatrzymał się i przez chwilę w studiu zapadła głucha cisza.
„W zeszłym tygodniu, w wigilię Święta Dziękczynienia, utknęliśmy z żoną. To było niebezpieczne. Byliśmy niewidoczni dla setek kierowców. Ale jeden mężczyzna się zatrzymał”.
Margaret wzięła go za rękę. „Miał w samochodzie swoją córeczkę” – powiedziała cicho, ale wyraźnie. „Pracował w lodowatym śniegu przez dwadzieścia minut. Zniszczył sobie ubranie. Ryzykował bezpieczeństwo. A kiedy próbowaliśmy mu zapłacić, odmówił. Nie chciał nam nawet podać swojego pełnego imienia i nazwiska”.
Serce waliło mi jak uwięziony ptak.
„Ale” – kontynuował William – „jego córka nam coś dała”.
Sięgnął do kieszeni kurtki i wyciągnął kartkę. Kamera skupiła się na niej. To był rysunek Emmy – patyczaki z ogromnymi uśmiechami, samochód z krzyżykami zamiast oczu i poszarpany, kolorowy napis: EMMA I TATA.
„Szukamy ich” – powiedział William, wpatrując się prosto w obiektyw. „Ponieważ ten młody człowiek przywrócił mi wiarę w ten kraj bardziej niż dwadzieścia lat w Senacie”.
„Oferujemy nagrodę” – dodała Margaret. „Dwadzieścia pięć tysięcy dolarów dla Dobrego Samarytanina, który nam pomógł. I chcemy założyć fundację jego imienia”.
Chwyciłam się lady. Dwadzieścia pięć tysięcy dolarów. Dach. Fundusz na studia. Dług. To była lina ratunkowa rzucona ponad przepaścią, którą próbowałem pokonać od lat.
„Proszę pana” – powiedział William, wpatrując się we mnie przez ekran swoimi niebieskimi oczami. „Jeśli pan nas ogląda, proszę podejść. Nie dla pieniędzy. Ale dlatego, że muszę jeszcze raz uścisnąć panu dłoń”.
„Tato!” – krzyknęła Emma, zrywając się z krzesła. „Jesteśmy sławni! Musimy do nich zadzwonić!”
Stałem tam sparaliżowany. To nie było zwykłe podziękowanie. To było światło reflektorów. A dla samotnego ojca, który cenił swoją prywatność, światło reflektorów było czymś niebezpiecznym.
Zadzwonił mój telefon. Potem telefon stacjonarny. Potem znowu komórka. To była ulewa. Ale zanim zdążyłem odpowiedzieć, od drzwi wejściowych rozległo się głośne pukanie. Spojrzałem przez wizjer i zobaczyłem nie reportera, ale dwóch mężczyzn w ciemnych garniturach ze słuchawkami na uszach, stojących obok czarnego SUV-a, który stał na moim podjeździe jak karawan. Oni już wiedzieli. Znaleźli nas, zanim ja w ogóle podjąłem decyzję o byciu znalezionym.
Rozdział 3: Jaskinia Lwa
Otworzyłem drzwi i opiekuńczo położyłem dłoń na ramieniu Emmy.
„Pan Stuart Whitman?” zapytał wyższy agent. Nie uśmiechnął się, ale też nie skrzywił. Wyglądał jak maszyna stworzona do uprzejmości.
„Tak” – powiedziałem, a mój głos zabrzmiał głośniej, niż bym chciał.
„Jestem agent Carson, ochrona senatora Harringtona. Senator poprosił, żebyśmy pana natychmiast zlokalizowali. Obawiał się, że media mogą przyjechać przed nami”.
„Znaleźć mnie?” zapytałem. „Jak?”
„Fotorametry” – odparł Carson po prostu, jakby to wszystko wyjaśniało. „Senator i pani Harrington są w hotelu Fairmont w centrum miasta. Proszą o twoją obecność. Chcą ci osobiście podziękować, z dala od kamer”.
Spojrzałem na Emmę. Drżała z podniecenia, ściskając niedojedzony tost.
„Możemy iść, tato? Możemy?”
Leave a Comment