Moja rodzina zostawiła mnie umierającą na oddziale ratunkowym, podczas gdy kłócili się o rachunek ze szpitala. Kiedy moje serce przestało bić po raz trzeci, wyszli, żeby zjeść kolację. Jednak gdy rozległ się grzmot łopat wirnika, okna w Mercy General i w domu mojego miliardera…

Damon odwrócił się do niej z miną, która mogła stopić stal. „Jeśli opublikujesz choć jedno słowo o stanie zdrowia mojej żony w mediach społecznościowych, pozwę cię o wszystko, na co cię stać, a potem pozwę cię o wszystko, na co nie zasługujesz, a potem kupię platformy, na których publikujesz, i trwale usunę twoje konta”.

„Nie możesz tego zrobić” – powiedziała Delphine, ale jej głos stracił pewność siebie.

„Jestem wart 4,2 miliarda dolarów” – powiedział Damon swobodnym tonem. „Mogę robić praktycznie wszystko, co zechcę. Pytanie brzmi, czy jesteś na tyle głupi, żeby mnie wystawiać na próbę”.

Rozdział 5: Zatruta prawda
Kiedy moja rodzina była eskortowana z

Budynek ochraniany przez ochronę, protestujący na każdym kroku, zaczął narastać w nim nowy wymiar rzeczywistości. Cisza w pokoju nie była po prostu spokojna; była też ciężka od niewypowiedzianych pytań.

Dr Whitmore przybył wkrótce potem, badając mnie z precyzją mistrza. Po dostosowaniu leków i ustabilizowaniu parametrów życiowych, zwrócił się do Damona.

„Panie Blackthorne” – powiedział – „ta reakcja jest bardzo nietypowa. Ciężka anafilaksja zazwyczaj wymaga znacznego narażenia na działanie substancji lub nasilenia reakcji immunologicznej. Czy pańska żona przyjmuje jakieś nowe leki?”

Próbowałem przemówić, ale gardło wciąż miałem podrażnione. Damon nachylił się bliżej.

„Suplementy ziołowe” – wyszeptałem. „Mama je przyniosła”.

Damon przekazał informację. „Jej matka przynosi jej „suplementy diety” od dwóch miesięcy. Aby pomóc w płodności”.

Dr Whitmore i dr Cross wymienili spojrzenia, które przyprawiły mnie o dreszcze.

„Potrzebujemy tych suplementów” – powiedział poważnie dr Whitmore. „Natychmiast”.

Damon kazał swojemu zespołowi ochrony zabrać butelki z naszego domu w ciągu godziny. Wyniki badań toksykologicznych nadeszły następnego ranka.

Dr Rachel Chen, toksykolog sądowy, położyła raporty na stole. „To nie są zwykłe witaminy” – powiedziała. „Zawierają one stopniowo rosnące dawki leków immunosupresyjnych i związków mających na celu uwrażliwienie organizmu na alergeny. A konkretnie na białko skorupiaków”.

Wpatrywałem się w nią z przerażeniem. „Ale ja nie mam alergii na skorupiaki”.

„Nie miałeś” – poprawiła go delikatnie dr Chen. „Ale ten protokół miał na celu wywołanie u ciebie alergii. Osłabił twój organizm i przygotował go na katastrofalną reakcję. Ostatnia dawka, podana w noc poprzedzającą hospitalizację, zawierała ogromną ilość alergenu w połączeniu z blokerami antyhistaminowymi, aby uniemożliwić twojemu organizmowi obronę”.

Uświadomienie sobie tego uderzyło mnie jak fizyczny cios. Moja matka nie tylko się wtrącała. Nie tylko mnie irytowała. Systematycznie mnie zatruwała.

„Dlaczego?” wyszeptałam.

Twarz Damona była maską furii. „Ubezpieczenie na życie” – powiedział. „Widziałem dokumenty polisy na biurku twojego ojca w zeszłym miesiącu. Niedawno zwiększyli ci zakres ochrony. Pięć milionów dolarów”.

„A gdybyś umarł bezdzietnie” – dodał cicho dr Chen – „twoi najbliżsi krewni – twoi rodzice – odziedziczyliby wszystko”.

Zaplanowali to. Kolacja. Wino. Uroczystość. To nie była zwykła bezduszność; to było oczekiwanie. Wznosili toast za moją śmierć, bo to oznaczało ich wypłatę.

„Próbowali mnie zabić” – powiedziałam, a słowa smakowały jak popiół.

„I za to zapłacą” – przysiągł Damon.