„Podpisz papiery rozwodowe natychmiast! Mam dość patrzenia na twoje napęczniałe, poplamione mlekiem ciało! Potrzebuję młodej żony-trofeum, godnej mojego statusu prezesa”. Mój mąż rzucił mi papiery rozwodowe w twarz, gdy wciąż krwawiłam po nagłym cesarskim cięciu. Nie wiedział, że tytuł prezesa to tylko marionetka, którą sobie wykreowałam, a ja byłam prawdziwym prezesem, do którego należałam.

Przyniósł ze sobą świat zewnętrzny – zapach zimnego powietrza, drogiej wody kolońskiej z drzewem sandałowym i ozonu. Był ubrany na wojnę albo na posiedzenie zarządu. Granatowy, szyty na miarę garnitur Brioni opinał jego sylwetkę. Krawat miał idealnie zawiązany węzeł windsorski. Włosy miał ułożone na żelu, agresywne i ostre.

Nie wyglądał jak świeżo upieczony ojciec. Wyglądał jak mężczyzna odhaczający punkt na liście rzeczy do zrobienia.

Ale to, kto wszedł za nim, sprawiło, że żółć podeszła mi do gardła.

Chloe.

Jego asystentka. Dwudziestotrzyletnia. Była modelka, która została „planistką”. Miała na sobie kremową ołówkową spódnicę i jedwabną bluzkę, która kosztowała więcej niż miesięczna pensja pielęgniarki. Jej włosy tworzyły kaskadę blond fal. W jednej ręce trzymała kubek Starbucksa, a w drugiej skórzaną teczkę Marka.

Spojrzała na mnie – spoconą, zakrwawioną, odsłoniętą w szpitalnej koszuli – i uśmiechnęła się. To nie był miły uśmiech. To był uśmiech drapieżnika patrzącego na ranną ofiarę.

„Mark?” Zachrypiałam, a mój głos załamał się z odwodnienia. „Jesteś tutaj”.

Mark zatrzymał się na środku pokoju. Nie rzucił się do łóżka. Nie rzucił się do kołyski. Stał tam, poprawiając spinki do mankietów i rozglądając się po pokoju z wyraźną niesmakiem.

„Boże” – powiedział, a w jego głosie słychać było obrzydzenie. „Śmierdzi tu jodem i mlekiem”.

„Dzieci…” – wskazałam drżącym palcem na kołyskę. „Leo i Mia. Śpią”.

Mark spojrzał na kołyskę na niecałą sekundę. Nie podszedł bliżej. Nie dotknął ich.

„Nic im nie jest” – zbył mnie. „Już dzwoniłem do agencji. Pielęgniarki nocne będą w penthousie do południa. Zajmą się… logistyką”.

Zwrócił na mnie wzrok. Jego oczy, zwykle ciepłe, gdy czegoś chciał, teraz były zimne, twarde jak kamienie.

„Spójrz na siebie, Anno”.

„Właśnie miałam operację, Marku” – szepczę.

czerwony, naciągając prześcieradło, żeby zakryć klatkę piersiową. „Było… było ciężko. Straciłam krew”.

„Jesteś wrakiem człowieka” – powiedział, podchodząc bliżej, ale trzymając się poza zasięgiem ręki. „Jesteś wrakiem człowieka od miesięcy. Ciąża sprawiła, że ​​urosłaś. Jesteś spuchnięta. Jesteś zmęczona. Jesteś… nudna”.

To okrucieństwo było tak nonszalanckie, tak wyćwiczone, że zajęło mi chwilę, zanim to do mnie dotarło.

„Dałem ci dzieci” – powiedziałam, a zmieszanie walczyło z bólem.

„Dałaś mi spadkobierców” – poprawił mnie. „Ale teraz robota skończona. I szczerze mówiąc, mam już dość tej szarady”.

Pstryknął palcami. Chloe zrobiła krok naprzód i otworzyła teczkę. Wyciągnęła grubą, niebieską teczkę.

Mark wziął ją i rzucił na łóżko. Wylądowała na moich nogach.