Mój bogaty wujek przygarnął mnie, gdy rodzice zostawili mnie w domu, gdy miałem 13 lat. Piętnaście lat później moja mama pojawiła się na jego odczytaniu testamentu, spodziewając się milionów — aż do momentu, gdy ją uciszyłem, a prawnik pojawił się przerażony.

Jestem Alma Arara Mountain, a rok, w którym płyty tektoniczne mojego wszechświata przesunęły się nieodwracalnie, był rokiem, w którym skończyłam trzynaście lat. Gdybyś poprosiła mnie o wskazanie dokładnego momentu, w którym moja rodzina uznała, że ​​jestem jedynie tłem w tętniącym życiem teatrze ich życia, nie byłby to stopniowy zanik światła. Był nagły, ostry i banalny. To była żółta karteczka przyklejona do lodówki ze stali nierdzewnej.

Zatrzymam się u znajomego. Wrócę za tydzień. Kocham cię.

Nie było podpisu. Żadnego planu podróży. Żadnego wyjaśnienia. Tylko eleganckie, zawiłe pismo mojej matki, które maskowało obojętność pod pozorem skuteczności. Wylecieli na Florydę rano w dniu moich urodzin. Do południa moja starsza siostra, Jasmine Mountain, wrzuciła zdjęcie swojej neonoworóżowej walizki z podpisem ćwierkającym o „bardzo potrzebnym czasie z rodziną”. Godzinę później moja młodsza siostra, Lily Mountain, poszła w jej ślady, publikując serię emotikonów palm i robiąc sobie selfie w poczekalni na lotnisku.

Siedziałam na ganku, a mój płócienny plecak niepewnie balansował na moich kościstych kolanach i czekałam. Byłam przekonana, że ​​ta notatka to tylko wstęp do planu, o którym mi nie powiedziano. Na pewno zaraz podjedzie jakaś ciotka, sąsiadka albo płatna opiekunka.

Nikt nie przyszedł.

Słońce chowało się za horyzontem, barwiąc niebo na siny fiolet. Latarnie uliczne migotały, brzęcząc, a pies sąsiada szczekał na mnie, jakbym była intruzem na własnych schodach. W końcu głód zmusił mnie do powrotu do domu. Podgrzałam w mikrofalówce mrożone burrito, którego nawet nie lubiłam, i zjadłam je przy kuchennym blacie, podczas gdy wentylator urządzenia był jedyną rozmową, jaką miałam okazję odbyć przez kilka dni.