Wychowywałam siostrę samotnie. Na jej ślubie teść obraził mnie przy wszystkich – aż wstałam i powiedziałam: „Czy ty w ogóle wiesz, kim jestem?”. Jego twarz zbladła…

To był dzień, w którym przestałem wierzyć w wypadki. To był dzień, w którym przestałem wierzyć w Boga i zacząłem wierzyć w fizykę.

Lata mijały w okamgnieniu. Stalowy pył, beton, dźwięk wiertarek i śmiech mojej siostry rozbrzmiewający w kolejnych tanich, przeciągłych mieszkaniach. Zostałem inżynierem budownictwa. Za dnia budowałem mosty – obliczając nośność, ścinanie wiatru i naprężenia – a nocami wychowywałem Riley, karmiąc ją makaronem instant i pożyczonymi marzeniami.

Nauczyła się malować i marzyć o bajkach. Ja nauczyłem się sprawdzać spoiny i nie ufać uśmiechom.

Teraz zdjęcie naszych rodziców stoi na moim mahoniowym biurku, a popołudniowe światło migocze na ich twarzach jak ogień uwięziony za szkłem.

„Jeśli zbudował swoje imperium na połamanych belkach” – szepnąłem do ich zastygłych uśmiechów – „to ja je zburzę”.

Mój telefon zawibrował, wyrywając mnie z przeszłości. Wiadomość od Rileya rozbłysła jasno na tle ciemnego ekranu mojego życia.

Clare! Derek się oświadczył! Pokochasz jego rodzinę. Są niesamowici.