„Wstawaj, leniwa krowo! Myślisz, że ciąża czyni cię królową? Zejdź na dół i ugotuj dla moich rodziców TERAZ!” – krzyknął mój mąż o 5 rano, wyciągając mnie z łóżka. Jego rodzice siedzieli tam, śmiejąc się, podczas gdy ja padałam z bólu na podłogę. Nie wiedzieli, że zanim straciłam przytomność od jego omdlenia, udało mi się wysłać jednego ratującego życie SMS-a.

„Wstawaj!”

Głos nie brzmiał jak ludzki. Brzmiał jak grzmot uwięziony w pudełku. Daniel stał u stóp łóżka, ubrany w ogrodnicze ciuchy. Jego oczy były przekrwione, szalone.

Usiadłem, przyciskając kołdrę do piersi. „Daniel? Co się stało? Czy to dom?”

„W domu jest brudno!” ryknął, krążąc po pokoju. „A moi rodzice nie śpią. Są głodni. A ty gdzie jesteś? Leżysz w łóżku jak leniwiec.”

„Jest piąta rano” – wyszeptałam drżącym głosem. „Jestem wyczerpana, Danielu. Bolą mnie plecy…”

„Twoje plecy?” Zaśmiał się okrutnie, zgrzytliwie. „Myślisz, że jesteś wyjątkowa, bo jesteś w ciąży? Kobiety robią to od tysięcy lat na polach, Saro. W jaskiniach. A ty nie potrafisz zejść po schodach, żeby zrobić jajka?”

Zdarł ze mnie kołdrę. Zimne powietrze uderzyło mnie w skórę. Miałam na sobie za dużą koszulkę, mój spuchnięty brzuch był widoczny.

„Zejdź. Na dół. Natychmiast”.

Spuściłam nogi z łóżka. Kostki miałam spuchnięte. Bolał mnie każdy staw. Ale znałam protokół. Jeśli będę się sprzeciwiać, będzie to trwało godzinami. Jeśli się poddam, może się uspokoi.

Poczłapałam do drzwi. Daniel był tuż za mną, na tyle blisko, że czułam jego ciepło.

Kiedy dotarłam do kuchni, widok ten zamarł mi w bezruchu.

Agnes i Victor siedzieli przy stole w jadalni. Nie byli głodni. Nie było żadnych talerzy. Siedzieli ze skrzyżowanymi ramionami i uśmiechali się złośliwie. Lauren opierała się o blat, wpatrując się w podłogę i przygryzając wargę.

„Wreszcie” – powiedziała Agnes głosem ociekającym pogardą. „Księżniczka schodzi ze swojej wieży”.

„Czekamy już dwadzieścia minut” – dodał Victor, zerkając na zegarek. „Danielu, musisz lepiej kontrolować swój dom”.

„Staram się, tato” – powiedział Daniel, a jego głos zmienił się z ryku w jęk, próbując ich zadowolić. „Ona jest po prostu… trudna”.

Podszedłem do kuchenki, ręce trzęsły mi się tak bardzo, że o mało nie upuściłem patelni. „Co… co byś chciał?” – zapytałem.

„Wszystko” – powiedział Daniel. „Naleśniki. Jajka. Bekon. Kawa. I nie przypal tego jak ostatnio”.

Sięgnąłem po karton z jajkami. Poczułem zawroty głowy. Pokój wirował. Czarne plamy tańczyły mi przed oczami. Stan przedrzucawkowy. Lekarz ostrzegał mnie przed skokami ciśnienia.

Chwyciłam się blatu. „Daniel… Ja… Muszę usiąść. Tylko na chwilę”.

Osunęłam się na podłogę, płytki były zimne pod moimi nogami.