Nigdy nie powiedziałem rodzicom, że jestem komendantem policji. Myśleli, że jestem ochroniarzem w centrum handlowym i ciągle porównywali mnie do mojego brata, „sukcesywnego” bankiera. Pewnej nocy mój brat zadzwonił do mnie w panice. „Potrąciłem pieszego. Musisz wziąć na siebie winę! I tak jesteś nikim!”. Rodzice się zgodzili, popychając mnie w stronę fotela kierowcy. „Zrób to dla rodziny!” – krzyknął ojciec. Spojrzałem na kamerę na desce rozdzielczej, która wszystko nagrywała. Sięgnąłem po radio. „Dyspozytor” – powiedziałem spokojnie. „Wyślijcie radio. Mam nagrane zeznanie”.

„Zrób to dla rodziny!” krzyknął mój ojciec, popychając mnie w stronę wraku. Nie zdawał sobie sprawy, że próbując uratować jednego syna, wręczał drugiemu kajdanki, żeby aresztować ich wszystkich.

Ale katastrofa nie była tam, gdzie się zaczęła. Zaczęło się, jak każda zgnilizna, przy stole.

W jadalni w kolonialnej posiadłości moich rodziców panował zaduch. W powietrzu unosił się zapach drogiej pieczeni i rozczarowania. Siedziałem na samym końcu mahoniowego stołu, dłubiąc w jedzeniu, boleśnie świadomy tego, jak nie na miejscu wyglądam w mojej znoszonej szarej bluzie z kapturem i dżinsach. Pod stołem nerwowo podskakiwało mi kolano. Na zewnątrz, w schowku mojego rozklekotanego sedana, leżał mój Glock 19 i złota tarcza, która identyfikowała mnie jako komendanta policji w okręgu metropolitalnym.

W tym pokoju jednak byłem po prostu Alexem. Nieudacznikiem.

Naprzeciwko mnie siedział Kyle. Mój młodszy brat. Złoty Chłopiec.