Nigdy nie powiedziałam macosze, że jestem właścicielką linii lotniczych. Pstryknęła na mnie palcami w poczekalni, żądając, żebym poniosła jej bagaże. „Jesteś przyzwyczajona do pracy fizycznej” – uśmiechnęła się złośliwie, zmuszając mnie do siedzenia w klasie ekonomicznej, podczas gdy ona wsiadała do pierwszej. Samolot kołował, a potem się zatrzymał. Pilot wyszedł, przeszedł obok niej i zasalutował mi. „Proszę pani, nie możemy startować z niegrzecznymi pasażerami”. Wstałam i spojrzałam na nią. „Wysiadaj z mojego samolotu. Natychmiast”.

„Zapakuj mi to, Alex. Nad schowkiem, rząd 1A. Upewnij się, że nie zmiażdży mi pudła na kapelusze”.

„Mam własną torbę, Victoria” – powiedziałem, podciągając plecak wyżej.

„Nie bądź kłopotliwa” – syknęła. „I tak przejdziesz obok mojego miejsca, żeby dostać się do wagonu bydlęcego. Bądź użyteczna”.

Wziąłem torbę. To było łatwiejsze niż kłótnia.

Wsiedliśmy do samolotu. Kabina pierwszej klasy AeroVance 787 była sanktuarium kremowej skóry i orzechowych wykończeń. Dobrze to znałem; sam zatwierdziłem specyfikację projektu dwa miesiące temu.

Victoria opadła na miejsce 1A, natychmiast zrzucając buty z nóg. Wyciągnęła nogi, blokując przejście.

„Rząd 34, miejsce B. Środkowe miejsce” – przeczytała Victoria z mojego biletu, który wystawał mi z kieszeni, uśmiechając się złośliwie, gdy przyjęła kieliszek szampana od stewardesy. „Pasuje. Zawsze tkwiłeś w środku niczego, Alex. Ani na tyle udany, żeby przewodzić, ani na tyle biedny, żeby być interesującym”.

Użyła łyka, krzywiąc się. „To nie jest wystarczająco schłodzone. Napraw to” – warknęła do stewardesy, nie patrząc na nią.

Włożyłem jej torbę do schowka nad siedzeniem. Spojrzałem na stewardesę. Na jej identyfikatorze widniało imię Sarah. Wyglądała na zapracowaną, zestresowaną przez wymagającego pasażera na 1A, zanim jeszcze drzwi się zamknęły.

Wtedy Sarah spojrzała na mnie. Jej wzrok padł na tablet w jej dłoni, na którym znajdowała się lista pasażerów. Zobaczyłem to w chwili, gdy to zobaczyła. Krew odpłynęła jej z twarzy.

Jej ręce zaczęły się trząść. Wyglądała, jakby miała zaraz upuścić tacę.

Skinęłam jej subtelnie głową, uśmiechając się delikatnie i dodając otuchy: „Rób swoje. Jestem teraz tylko pasażerem”.

„Idź dalej” – Victoria odgoniła mnie ręką. „Wracaj do zoo. I nie wchodź tu w trakcie lotu; potrzebuję odpoczynku. Jeśli będę cię potrzebować, wyślę jedną ze stewardes”.

Odeszłam.

Droga do rzędu 34 była długa. Minęłam kabiny klasy biznes, fotele klasy ekonomicznej premium i w końcu weszłam do kabiny głównej. Panował tam chaos. Rodzice mocowali się z wózkami, ludzie wrzucali za duże torby do koszy na śmieci, a powietrze było już ciepłe od ciepła ciała.

Znalazłam swoje miejsce na środku, między rosłym mężczyzną jedzącym kanapkę z tuńczykiem a nastolatkiem słuchającym muzyki tak głośno, że słyszałam werble.

Usiadłam. Zapięłam pas.