Wróciłem do domu z misji w Delcie i zastałem żonę na oddziale intensywnej terapii. Jej twarz… Nie mogłem jej rozpoznać. Lekarz wyszeptał: „Trzydzieści jeden złamań. Urazy tępe. Wielokrotne uderzenia”. Potem zobaczyłem ich przed jej pokojem – jej ojca i jego siedmiu synów – uśmiechających się, jakby właśnie coś wygrali. Detektyw powiedział: „To sprawa rodzinna. Policja nie może ich tknąć”. Spojrzałem na odcisk młotka na jej czaszce i odpowiedziałem: „Dobrze. Bo nie jestem policjantem”. „Co się z nimi stało… żaden sąd nie będzie w stanie osądzić”.

Tessa była mądra. Mądrzejsza ode mnie, na pewno mądrzejsza od jej braci. Wiedziała, kim jest jej rodzina. Powiedziała mi kiedyś, tuż przed moim wyjazdem: „Hunter, mój ojciec wpada w paranoję. Myśli, że za dużo wiem o kontenerach w dokach. Jeśli coś się stanie, sprawdź stół”.

Wtedy myślałem, że żartuje. Piliśmy wino, śmiejąc się. Przekląłem się pod nosem, że jej nie posłuchałem.

Włożyłem latarkę do kabury i wpełzłem pod ciężki dębowy stół jadalny. Był antykiem, prezentem od Victora – prawdopodobnie po to, żeby nam przypomnieć, że nawet nasze meble należą do niego. Przesunąłem dłońmi po spodniej stronie drewna. Surowe słoje, pajęczyny, guma do żucia, którą przykleiłem tam dwa lata temu.

Potem moje palce natrafiły na coś gładkiego. Plastik.

Był solidnie przyklejony taśmą do łączenia nogi stołu z ramą. Taśma klejąca. Ostrożnie ją odkleiłem. To był cyfrowy dyktafon – mały, czarny, dyskretny. Czerwone światło zgasło.

Wyciągnąłem się, ściskając urządzenie jak świętą relikwię. Usiadłem na podłodze, tuż obok plamy krwi mojej żony, i wyciągnąłem z kieszeni zapasową parę baterii. Stare nawyki. Zawsze nosiłem zapasowe.

Wymieniłem baterie. Ekran ożył.
Teczka A1. Plik: Wczoraj. Godzina: 19:42.

Mój kciuk zawisł nad przyciskiem odtwarzania. Włamywałem się do baz z terrorystami czekającymi po drugiej stronie, a moje tętno nigdy nie przekroczyło sześćdziesięciu. W tej chwili waliło mi w żebra jak uwięziony ptak. Nie chciałem słyszeć jej bólu. Ale musiałem.

Nacisnąłem odtwarzanie.

Szum. Dźwięk otwieranych drzwi. Nie kopanych – otwieranych kluczem.

Potem głos. Gładki. Arogancki.

„Witaj, kochanie. Tata wrócił.”

To był Victor.

Potem dźwięk butów. Wielu butów. Ciężki stukot plecaka wchodzącego do pokoju.

„Tato?” Głos Tessy. Brzmiała na zaskoczoną, ale nie zszokowaną. Brzmiała na zrezygnowaną. „Mówiłam ci, żebyś tu nie przychodziła, Victorze”.

„Nie będziesz mi mówić, dokąd mam iść, Tesso” – powiedział Victor. „To miasto jest naszą własnością. Ta ulica jest naszą własnością. I ty też jesteś naszą własnością”.

„Nie podpiszę tych papierów, tato” – powiedziała Tessa. Jej głos drżał, ale brzmiał mocno. „Nie pozwolę ci używać nazwiska Huntera dla twoich firm-wydmuszek. To żołnierz. Jest honorowy. Nie pozwolę ci wciągać go w swoje bagno”.

„Honorowy” – prychnął nowy głos. To był Dominic. Rozpoznałem ten szyderczy uśmieszek. „To zwykły żołnierz. Płatny zabójca. Dajemy mu tylko powód, żeby przeszedł na emeryturę”.

„Złap ją” – rozkazał Victor.

Nagranie rozpłynęło się w dźwiękach szurania.

Uciekaj — skrzypienie krzesła, krzyk Tessy. Nie krzyk strachu, lecz wściekłości. „Zejdź ze mnie! Zejdź!”

Potem obrzydliwy łomot. Pierwsze uderzenie.

Wzdrygnąłem się w ciemnej jadalni, jakbym sam został uderzony.