Agenci zakuli Jessicę w kajdanki. Walczyła, plując i przeklinając, niczym wir czerwonego jedwabiu i skradzionych diamentów.
„Wyciągnijcie ją stąd” – rozkazał agent prowadzący.
Kiedy ją ciągnęli, krzycząc wulgaryzmy, które przyprawiłyby marynarza o rumieniec, agent zwrócił uwagę na Marka.
„Proszę pana” – powiedział. „Mamy dokumenty wskazujące, że zapłaciłaś za tę kolację – i kilka innych luksusowych zakupów – kartą kredytową powiązaną z fałszywymi kontami pani Thorne”.
„Dała mi tę kartę!” krzyknął Mark, a pot spływał mu po twarzy. „Powiedziała, że to jej konto firmowe!”
„Idziesz z nami na przesłuchanie” – powiedział agent, sięgając po kajdanki.
Mark spojrzał na agentów. Spojrzał na gości, którzy patrzyli na niego z obrzydzeniem.
Potem odwrócił się do mnie.
Jego oczy były szeroko otwarte z przerażenia. Przerażenie zniknęło. „Cesarz” zniknął. Był tylko małym, przestraszonym mężczyzną, który zdał sobie sprawę, że ściany się zaciskają.
„Eleno…” wyszeptał. „Eleno, pracujesz w zawodzie prawniczym. Znasz ludzi. Znasz procedurę”.
Wyciągnął moją dłoń, tę samą dłoń, którą odepchnął kilka minut temu.
„Zrób coś! Powiedz im, że jestem niewinny! Powiedz im, że jestem dobrym człowiekiem!”
„Proszę pana, proszę się odwrócić” – warknął agent, chwytając Marka za ramię.
„Eleno, proszę!” – błagał Mark, opierając się. „Reprezentuj mnie! Jestem twoim mężem! Nie możesz pozwolić, żeby mnie zabrali!”
„Nie mogę cię reprezentować, Marku” – powiedziałam, a mój głos przebił się przez jego panikę.
„Tak, możesz! Jesteś asystentem prawnym, znasz formularze! Tylko załatwij mi kaucję!”
Powoli wstałam. Podniosłam torbę leżącą u moich stóp.
„Nie jestem asystentem prawnym, Marku” – powiedziałam.
Sięgnęłam do torby. Materiał pokrowca na ubrania był chłodny i ciężki w moich dłoniach. Rozpięłam zamek.
To.
Dźwięk zamka błyskawicznego rozbrzmiał głośno w nagłej ciszy przy naszym stole.
Wyciągnąłem czarną szatę. Ciężki jedwab opadł kaskadą, odbijając światło otoczenia. To był mundur najwyższej władzy w kraju.
Mark zamarł. Agent FBI zamarł.
Wsunąłem ręce w rękawy. Naciągnąłem szatę na ramiona i zapiąłem zamek błyskawiczny. Otulił mnie niczym zbroja, znajoma i dodająca siły. Na klapie marynarki lśniła złota szpilka z Pieczęcią Prezydencką.
Wyprostowałem się.
Dowódca agenta FBI przestał dręczyć Marka. Spojrzał na mnie, potem na szpilkę, a potem z powrotem na moją twarz. W jego oczach pojawiło się rozpoznanie. Widział briefingi prasowe. Wiedział, kto jest na krótkiej liście.
Dał znak swoim ludziom, żeby się wycofali. Wygładził krawat.
„Sędzia Vance?” – zapytał agent głosem pełnym podziwu. „Ja… nie wiedziałem, że pan tu jest, Wysoki Sądzie”.
Mark spojrzał na agenta, a potem na mnie, kompletnie zdezorientowany.
„Sędzio?” wyszeptał. „Co? O czym on mówi?”
Spojrzałem na Marka. Drżał z zimna, mały i żałosny w swoim lśniącym garniturze.
„Nie bronię przestępców, Marku” – powiedziałem, a mój głos dobiegł do końca sali, czysty i dźwięczny jak dzwonek. „Wydaję wyroki”.
Mark wpatrywał się we mnie, otwierając i zamykając usta jak ryba wyjęta z wody.
„Nominowany?” wykrztusił. „Do Sądu Najwyższego? Ale… składasz dokumenty”.
„Piszę opinie” – poprawiłem. „Interpretuję Konstytucję. A przez ostatnie dziesięć lat, kiedy pan bawił się w biznesmena, zasiadałem w Federalnym Sądzie Apelacyjnym. Po prostu nigdy nie pytał pan o mój dzień”.
Mark spojrzał na togę. Spojrzał na twarz kobiety, którą nazwał słabą. Z druzgocącą pewnością uświadomił sobie, że mieszkał z olbrzymką i traktował ją jak owada.
„Elena…” – jęknął. „Ja…”
Odwróciłam się do agenta FBI.
„Agencie” – powiedziałam. „Ten człowiek pięć minut temu wręczył mi papiery rozwodowe. Nie mam tu żadnego konfliktu interesów. Proszę kontynuować śledztwo”.
„Tak, Wysoki Sądzie” – odparł agent. Złapał Marka za ramię, niezbyt delikatnie.
Leave a Comment