Następnego ranka rzeczywistość mojego wyboru to smugi słońca wpadające przez żaluzje i zapach świeżej kawy. Leo był w kuchni, ubrany do pracy, wyglądając jak nieznajomy ze snu. Zjedliśmy w milczeniu śniadanie składające się z tostów.
„Podwiozę cię do biura” – powiedział tonem nie pozostawiającym miejsca na dyskusję. „Bezpieczeństwo przede wszystkim”.
Atmosfera w mojej agencji reklamowej przypominała pole minowe szeptów. Wiadomość rozeszła się lotem błyskawicy. Rick Donovan, drapieżny kierownik projektu, który zawsze miał oko na moje stanowisko
, podszedł do mojego boksu.
„Słyszałam, że się ożeniłaś, Chloe. Gratulacje. Kto ma szczęście? A może po prostu złapałaś jakiegoś włóczęgę, żeby ratować twarz?”
„To prezes, Rick” – powiedziałam, wpatrując się w ekran. „I jest dwa razy lepszym człowiekiem, niż ty kiedykolwiek będziesz”.
Ale jad dopiero się zaczynał. Zadzwoniła moja matka, wrzeszcząc o „włóczęgach z ulicy” i „oszustach”. Musiałam połączyć się z Leo. Z przerażająco spokojnym, wyćwiczonym luzem skłamał. Powiedział jej, że zostaliśmy umówieni przez znajomego, że ugania się za mną od wieków i że zamierza się mną zaopiekować. Zanim się rozłączył, moja matka praktycznie wybierała wzory na porcelanie.
„Jesteś dobrym aktorem” – powiedziałam mu, kiedy siedzieliśmy później tego dnia w jego samochodzie.
„W biznesie trzeba być dobrym we wszystkim” – odpowiedział. „Ale dzwonili ze szpitala. Moja mama chce się z tobą spotkać. Dzisiaj”.
Zapach antyseptyku i gasnącej nadziei wypełnił szpitalny pokój Marthy Sterling. Była kruchą, elegancką kobietą, która ściskała moją dłoń z zaskakującą siłą.
„Leo pokazał mi twoje zdjęcie wieki temu” – zaćwierkała, a jej oczy zaszły łzami. „Powiedział, że bez względu na wszystko się z tobą ożeni. Teraz mogę spać spokojnie”.
Spojrzałam na Leo zdezorientowana. Jakie zdjęcie? Odchrząknął i odwrócił wzrok. To było kłamstwo, którym ją karmił, żeby nasz „burzliwy romans” był wiarygodny. Ale widząc spokój w jej oczach, nie mogłam się zmusić, żeby przełamać tę iluzję.
Jednak spokój nie trwał długo. W środę, wracając do pracy, weszłam do rzeźni. Pan Henderson, mój szef, wezwał mnie na ponure spotkanie.
„Chloe, nasza oferta dla Blue Sky Group – główna kreacja – wyciekła do naszego konkurenta, Starbrite Solutions. Ich kampania jest wierną kopią twojej”.
Krew mi zmroziła krew w żyłach. „To niemożliwe. Ten projekt był na bezpiecznym serwerze”.
„Byłaś liderem” – wtrącił Rick Donovan z uśmiechem skąpym w złośliwości. „A biorąc pod uwagę ślub z przymusu z nieznajomą, można się zastanawiać, czy nie szukałaś szybkiej wypłaty”.
Zostałam zawieszona na miejscu. Zapakowana w pudełko. Wyprowadzona jak przestępca. Leo czekał na krawężniku, wyczuwając moje zdenerwowanie, zanim zdążyłam się odezwać.
„Wrobili mnie” – powiedziałam mu, trzęsąc mi się ręce.
„Wiem” – odparł, odpalając samochód. „Poprosiłem znajomego, żeby trochę poszperał. Były współlokator Ricka Donovana ze studiów jest liderem w Starbrite. Są razem w łóżku. Ale dlaczego wrobili cię teraz?”
„Bo Henderson chce awansować nowego wiceprezesa” – argumentowałam – „a tylko ja stałam Rickowi na drodze”.
Tej nocy stres w końcu dał o sobie znać. Piekący, trzewny ból rozdarł mi brzuch. Upadłam na podłogę, trzymając się za brzuch. Twarz Leo zbladła, gdy mnie podniósł.
„Poronienie” – powiedział lekarz na ostrym dyżurze kilka godzin później. „Groźne poronienie. Potrzebujesz bezwzględnego odpoczynku w łóżku, Chloe. Twój stan emocjonalny jest niestabilny. Tracisz to dziecko”.
Leżałam na szpitalnym łóżku, patrząc na ponure, szare niebo Denver. Straciłam pracę. Moje dziecko było zagrożone. Moje małżeństwo okazało się farsą.
Ale wtedy pojawił się potwór. Alex Vance wszedł do mojego pokoju, wychudzony i nieogolony.
Leave a Comment