Wróciłem do domu na wózku inwalidzkim, a tata zablokował drzwi. „Nie prowadzimy domu opieki” – warknął. „Idź do VA”. Moja siostra uśmiechnęła się złośliwie: „Potrzebuję twojego pokoju na moją kolekcję butów”. Mój młodszy brat wybiegł z kocem, płacząc: „Możesz zostać ze mną!”. Nie wiedzieli, że wykorzystałem premię za rozmieszczenie, żeby kupić im kredyt hipoteczny. Kiedy zadzwonił bank…

„NIE PROWADZIMY DOMU OPIEKI” – warknął mój ojciec, a jego głos ochrypł od taniego piwa, którym sączył się od południa. Zablokował wejście swoją ciężką sylwetką, barierą z ciała i flaneli, która wydawała się nie do przebicia. „Idź do VA. Nie mamy miejsca dla kalek”.

Nie wiedział, że dach, pod którym stał, i dębowe deski podłogowe, na których stał, zostały opłacone tymi samymi nogami, które straciłem za granicą.

Taksówka stała na krawężniku za mną, a jej spaliny syczały w szare, mżące popołudnie. Chwyciłem obręcze wózka inwalidzkiego, zimny metal wgryzał się w moje zrogowaciałe dłonie. Wjechałem podjazdem – tym samym asfaltowym zboczem, które odśnieżałem każdej zimy jako dziecko, kiedy moje kolana dawały radę, a moim największym zmartwieniem był sprawdzian z matematyki. Teraz to zbocze wydawało się górą.