W dniu ślubu zapomniałam telefonu – i ten drobny błąd uratował mi życie. Pobiegłam z powrotem do garderoby i zamarłam w drzwiach. Mój narzeczony rozmawiał przez telefon, jego głos był cichy i bezlitosny. „Spokojnie” – zaśmiał się cicho. „Następna będzie ona. Po ślubie pieniądze będą czyste”. Ścisnęło mnie w żołądku. Oszust. Łowca kobiet takich jak ja. Zdusiłam w sobie krzyk, uspokoiłam ręce i wróciłam z uśmiechem. Kilka minut później urzędnik zapytał: „Czy bierzesz…”. I drzwi otworzyły się gwałtownie. „POLICJA! Ręce tam, gdzie je widać!”. Spojrzał na mnie szeroko otwartymi oczami. „Kochanie… co to jest?” Pochyliłam się, szepcząc: „To, czego nie planowałaś”.

Cofnęłam się. Bezszelestnie. Pozwoliłam drzwiom zamknąć się z trzaskiem, dźwięk zagłuszony odległym szumem systemu HVAC.

Zmusiłam stopy do ruchu. Ruszyłam z powrotem w stronę korytarza obsługi, a moje myśli pędziły z prędkością światła. Aneks do umowy przedmałżeńskiej. Wspólne konta. Przelew bankowy.

Nie tylko mnie poślubiał. On mnie likwidował.

Schowałam się w małej wnęce niedaleko kuchni, ręce trzęsły mi się tak bardzo, że ledwo mogłam utrzymać telefon, kiedy w końcu wyjęłam go z torby. Odblokowałam ekran. Twarz wpatrująca się we mnie w lustrze…

Ekspresja była blada, przerażona, ale zdecydowana.

Nie zadzwoniłam do rodziców. Nie zadzwoniłam do Tary.

Wybrałam numer alarmowy 911.

„Pogotowie, który numer?”

„Policja” – wyszeptałam drżącym głosem. „To nie są ćwiczenia. Mój narzeczony przyznaje się do oszustwa. Chce się ze mną ożenić, żeby ukraść pieniądze mojej rodziny. Jest tu teraz. Właśnie słyszałam, jak przyznał się do kilku poprzednich ofiar”.

Głos dyspozytora był spokojny, uspokajający. „Proszę pani, czy jest pani w bezpośrednim niebezpieczeństwie?”

„Nie fizycznie” – powiedziałam, zerkając na korytarz, spodziewając się, że Luke pojawi się lada chwila. „Ale on zaraz dopuści się poważnej kradzieży. Wspomniał o trzech innych ofiarach. Powiedział, że jest „duchem”. Jest w Lakeside Manor. Nazywa się Luke Hayes”.

„Mamy jednostki w pobliżu” – powiedziała dyspozytorka. „Czy może pani zostać na linii?”

„Nie” – powiedziałam. „Muszę przejść do ołtarza”.

„Proszę pani, proszę się nie narażać”.

„Muszę go tu zatrzymać” – powiedziałam, a przerażająca jasność umysłu ogarnęła mnie. „Jeśli będzie cokolwiek podejrzewał, ucieknie. Muszę go zaprowadzić do ołtarza”.

Rozłączyłam się. Otarłam łzę, która spłynęła mi z kącika oka, uważając, żeby nie rozmazać tuszu do rzęs. Wyprostowałam się, wygładziłam jedwab sukni i ruszyłam z powrotem w stronę apartamentu dla nowożeńców.

Kiedy weszłam, Tara podniosła wzrok. „Wszystko w porządku? Wyglądasz… intensywnie”.

Uśmiechnęłam się. To był grymas, tak szeroki, że aż bolały mnie policzki. „Właśnie zdałam sobie sprawę, że to się naprawdę dzieje”.

„Och” – zaszczebiotała Madison. „Będzie idealnie”.

„Tak” – powiedziałam spokojnym głosem. „Tak jest”.

Muzyka ucichła. Rozbrzmiały ciężkie, dźwięczne akordy procesji.

Wyszłam na spotkanie z ojcem. Wyglądał na tak dumnego, stojąc w smokingu, z błyszczącymi oczami. Pracował czterdzieści lat, aby zbudować swoją firmę, aby zaoszczędzić pieniądze, które miał nam podarować. Luke nazywał to „czystymi pieniędzmi”. Poczułam falę mdłości.

„Gotowa, księżniczko?” zapytał tata, podając ramię.

Spojrzałam na niego, tłumiąc szloch. „Kocham cię, tato. Zaufaj mi”.

Zmarszczył brwi, zdezorientowany. „Wiem, kochanie. Ufam ci”.

„Po prostu… podążaj za mną” – wyszeptałam.

Weszliśmy do sali balowej. Goście się odwrócili. Morze uśmiechniętych twarzy. I oto, na końcu przejścia, stał Luke.

Wyglądał olśniewająco przystojnie. Uśmiechał się tym krzywym, chłopięcym uśmiechem, który roztapiał moje serce tysiąc razy. Otarł fałszywą łzę z oka, gdy mnie zobaczył.

Potwór.