Trzy lata temu moja najlepsza przyjaciółka ukradła mi narzeczonego. Na naszej gali charytatywnej uśmiechnęła się z wyższością: „Biedna Sophio, wciąż jesteś żoną swojej pracy w wieku 34 lat. Planuję włoski ślub”. Uśmiechnęłam się. „Poznałaś już mojego męża?”. Zawołałam go – jej kieliszek szampana zadrżał. Natychmiast go rozpoznała i zamarła.

Mam mężczyznę, pochwały i przeszklony azyl w Pacific Heights z widokiem na skąpaną w mgle majestat Zatoki San Francisco. Ale trzy lata temu moje życie było konstrukcją w trakcie rozbiórki, a ludzie trzymający kule do rozbiórki byli dwoma osobami, którym najbardziej ufałam na tym świecie.

To był wieczór dorocznej gali charytatywnej Morrison i Hayes, olśniewającego pokazu elity prawniczej i architektonicznej San Francisco. Pamiętam, że powietrze było gęste od zapachu lilii i drogich perfum. Christina, moja najlepsza przyjaciółka od dwóch dekad, pochyliła się w moją stronę. Miała na sobie jedwabną suknię, która kosztowała więcej niż mój pierwszy samochód – suknię, jak później zrozumiałam, kupioną za pieniądze mężczyzny, który miał mnie poślubić.

„Biedna Sophio” – wyszeptała, a jej głos brzmiał jak słodka trucizna, przeznaczona do podsłuchania przez otaczające nas towarzystwo. „Masz trzydzieści cztery lata i wciąż jesteś tak rozpaczliwie związana ze swoim stołem kreślarskim. Niektóre z nas po prostu wiedzą, jak przykuć uwagę mężczyzny, prawda, Ryan?”