Powiedziałem mamie, że się przeprowadzam, a ona założyła, że ​​to będzie jakaś podupadająca dzielnica slumsów na obrzeżach. Żeby mnie upokorzyć, przyprowadziła na parapetówkę pięćdziesięciu krewnych. Ale kiedy dotarli pod wskazany adres, wszyscy oniemiali z wrażenia.

„Tak” – powiedziała Elena. „Zatrudniam w tej posiadłości dwadzieścia osób. To więcej niż liczba mieszkańców twojego zjazdu rodzinnego”.

Mark wbiegł po schodach, pot spływał mu po twarzy. „Eleno! Kochanie! To niesamowite! Czemu mi nie powiedziałaś? Jesteśmy bogaci! Nareszcie jesteśmy bogaci!”

Ujął ją za rękę. „Wiedziałem! Wiedziałem, że jesteś wyjątkowa! Czy możemy… czy możemy wejść do środka? Czy jest basen? Czy mogę poprowadzić ferrari?”

Elena się nie ruszyła. Nie podała mu ręki. Spojrzała na niego z chłodnym dystansem entomologa badającego wyjątkowo nudnego chrząszcza.

„Nie jesteśmy bogaci, Marku” – powiedziała. „Ja jestem bogata. Ty… wkraczasz na cudzy teren”.

Dała znak mężczyźnie w ciemnym garniturze stojącemu przy drzwiach. „Alfred, przynieś papiery”.

4. Ugoda rozwodowa
Martha, wyczuwając zmianę władzy, postanowiła zmienić taktykę. Jeśli agresja nie zadziała, zadziała manipulacja. Upuściła płyn do czyszczenia toalet i pobiegła w stronę schodów, szeroko rozkładając ramiona.

„Och, Eleno! Moja córko!” – załkała, a łzy natychmiast napłynęły jej do oczu. „Wiedziałam! Zawsze wiedziałam, że jest w tobie coś królewskiego! Tylko cię testowałam! To był test! Musiałam się upewnić, że jesteś wystarczająco twarda, żeby być Gablem!”

Zaczęła wchodzić po schodach. „Och, spójrz na to miejsce! Jest wspaniałe! Gdzie jest skrzydło gościnne? Zakładam, że będę miała apartament główny, kiedy przyjadę? Możemy tu zorganizować kościelne przyjęcie w przyszłą niedzielę!”

Elena uniosła rękę. „Zatrzymaj się, Marto”.

Marta zamarła na trzecim stopniu.

„Naprawdę myślisz, że możesz mnie oszukać na moim własnym podjeździe?” – zapytała Elena. „Test? Nazwanie mnie śmieciem było testem? Zmuszanie mnie do płacenia czynszu za szafę było testem?”

„To cię wzmocniło!” – upierała się Marta. „I patrz! Jesteśmy rodziną! Rodzina wybacza! A teraz zaproś nas do środka. Jest gorąco!”

ach tutaj.”

Elena wzięła od Alfreda grubą kopertę.

„Masz rację, jest gorąco” – powiedziała Elena. „Więc zróbmy to szybko.”

Wyciągnęła dokument.

„To dla ciebie, Marku.”

Mark wziął papiery. Ręce trzęsły mu się tak bardzo, że o mało ich nie upuścił.

„Co to jest?”

„Papiery rozwodowe” – powiedziała Elena. „Wspominające o nie dających się pogodzić różnicach. A konkretnie o twoim braku charakteru i patologicznym okrucieństwie matki.”

„Rozwód?” Mark zbladł. „Ale… pieniądze! Intercyza! Nie podpisaliśmy intercyzy!”