Podczas kolacji wigilijnej mama krzyknęła na mojego dziadka na wózku inwalidzkim: „Jesteś do niczego – wynoś się!”. Tata uderzył mnie za to, że go broniłem, i wyrzucił nas na mróz. Kilka minut później dziadek wstał i powiedział… błagali na kolanach.

Poczułem, jak w żołądku zaczyna mi się walić. „Nie mów do niego w ten sposób” – powiedziałem cicho, ale wibrując od dekady tłumionej wściekłości.

Stół zamarł. Spojrzenie ojca przesunęło się na mnie, jego oczy były jak dwa odłamki zamarzniętego krzemienia. „Nie zawstydzisz matki w tym domu, Rowan” – ostrzegł, a jego głos brzmiał jak jednostajny, przerażający grzmot.

„To nie jest jej dom, tato” – odparłem, wstając tak gwałtownie, że moje krzesło zatrzeszczało na marmurze. „To jego. Wszystko, co masz na sobie, wszystko, co jesz – należy do człowieka, którego traktujesz jak śmiecia”.

Gavin uderzył pięścią w stół, a jego siła wstrząsnęła porcelaną. Wstał, górując nade mną niczym burzowa chmura. „Myślisz, że nabrałeś odwagi, chłopcze? To użyj jej, żeby wyjść. Zabierz tego bezużytecznego staruszka i zejdź mi z oczu. Żadne z was już tu nie pasuje”.

Nie wahałem się. Podszedłem do końca stołu i położyłem dłonie na zimnych, metalowych uchwytach krzesła Ephraima. Czułem, jak drży.

„Zabierz go i odejdź” – warknęła moja matka, a jej twarz wykrzywiła się. „Wyrzuć śmieci tam, gdzie ich miejsce”.

Gdy wiozłem dziadka w stronę wielkich dębowych drzwi, za nami znów rozległ się śmiech – głuchy, ostry i przerażająco szybki. Już nas wymazywali. Ale gdy ciężkie drzwi zatrzasnęły się, odcinając nas od gryzącego mrozu Kolorado, poczułem pierwsze tykanie zegara, o którym nie wiedzieli, że tyka.

Spojrzałem na Ephraima, spodziewając się łez. Zamiast tego sięgnął do kieszeni i wyciągnął srebrny zegarek o powierzchni wygładzonej przez czas. „Zegar nie kłamie, Rowan” – wyszeptał nagle ostrym głosem. „A ich czas właśnie się skończył”.

Podróż do starego domu w winnicy była zejściem do świata, o którym moi rodzice dawno zapomnieli. Ogrzewanie w moim starym samochodzie jęczało w ujemnych temperaturach, a wiatr wył przez szkieletowe winorośle niczym chór potępieńców.

Dom w winnicy był niewielki, zbudowany z surowego kamienia i prastarego dębu, kontrastując z monstrualnym szkłem i stalą na wzgórzu. Pachniało suszonymi ziołami, ziemią i rzetelną pracą stulecia. Siedzieliśmy w kuchni, jedynym światłem była migocząca świeca.

„Nie powinieneś był tego robić, Rowan” – powiedział Ephraim.