Nigdy nie powiedziałam mojemu mężowi „mamuśkowi”, że to ja odkupiłam mu dom i spłaciłam wszystkie długi. Wierzył, że jego matka go uratowała, a ja byłam tylko bezużyteczną kurą domową. W Boże Narodzenie spędziłam cały dzień na przygotowywaniu obiadu, a jego matka nie pozwoliła mi usiąść przy stole. „Wyglądasz okropnie. Nie mogę się cieszyć posiłkiem, jeśli muszę patrzeć ci w twarz” – powiedziała. Poszłam się przebrać i usiadłam – tylko po to, by zostać mocno popchniętą. „Nie rozumiesz? Moja matka nie chce z tobą jeść”. Krew lała mi się z głowy, ale udawali, że jej nie widzą. Spokojnie sięgnęłam po telefon i zadzwoniłam na policję. „Chciałabym zgłosić przestępstwo” – powiedziałam. „Nielegalne wtargnięcie i napaść”.

Uderzyłam mocno o podłogę. Na sekundę świat pobielał. Usłyszałam wysoki dźwięk dzwonienia. Potem nadszedł ból – oślepiające, palące gorąco bijące ze skroni.

Dotknęłam czoła. Moja dłoń była mokra.

Krew. Gęsta, ciemnoczerwona krew. Kapiąca z moich palców, rozpryskiwała się na kremowym dywanie. Spływała mi po twarzy, oślepiając lewe oko.

„O Boże” – jęknęła Agnes.

Spojrzałam w górę, otulona bólem, spodziewając się zobaczyć przerażenie na ich twarzach. Spodziewając się, że Mark do mnie podbiegnie.

Agnes wskazała drżącym palcem na podłogę. „Krwawi na dywanie! Mark, dywan! To jedwab!”

Mark spojrzał na mnie z góry, a jego twarz wykrzywiła się nie z troski, lecz z obrzydzenia.

„Patrz, co zrobiłeś” – warknął. „Ty niezdarny idioto. Wstawaj! Przestań dramatyzować”.

„Ja… ja krwawię” – wyjąkałam, a szok sprawił, że mój głos zabrzmiał ciszej.

„Robisz bałagan!” – krzyknął Mark. „Przynieś ręcznik! Nie leż tak i nie krwaw jak zarzynana świnia!”

Kopnął mnie w stopę. „Wstawaj!”

Coś we mnie pękło. To nie była kość. To była ostatnia nić uczucia, jaką czułam do tego mężczyzny. Iluzja małżeństwa, partnerstwa, nadziei – wszystko to roztrzaskało się w jednej chwili, zastąpione zimną, matematyczną furią.

Pobrali pierwszą krew.

Nie płakałam. Nie krzyczałam. Usiadłam powoli, a pokój wirował. Sięgnęłam na stół i chwyciłam lnianą serwetkę – tę, którą sama wyhaftowałam – i mocno przycisnęłam ją do rany na głowie.

Drugą ręką sięgnęłam do kieszeni i wyciągnęłam telefon.

Mark uśmiechnął się szyderczo, krzyżując ramiona. „Co robisz? Do kogo zadzwonisz? Do swojej mamy? Nie żyje, pamiętasz?”

Spojrzałam mu prosto w oczy. Moje lewe oko było zamknięte od krwi, ale prawe szeroko otwarte.

„Nie” – powiedziałam. „Dzwonię na policję. A potem do ojca”.

Rozdział 3: „Nielegalne wtargnięcie”