Mój mąż przyprowadził do domu swoją ciężarną kochankę i kazał mi zorganizować przyjęcie z okazji ujawnienia płci dziecka. „Ona daje mi następcę, którego ty nie mogłeś” – zadrwił. Zgodziłam się. Na przyjęciu wręczyłam mu prezent na oczach wszystkich. To nie były ubranka dla niemowląt. To była opinia lekarska. Kiedy z przerażeniem patrzył na brzuch swojej kochanki, wyszeptałam: „Niespodzianka”.

Następnego ranka zatrudniłem prywatnego detektywa, detektywa Vance’a, od którego pachniało stęchlizną i cynizmem.

„Muszę się tym zająć na szybko” – powiedziałem mu, przesuwając kopertę po jego porysowanym biurku. „Pełny profil DNA mężczyzny. I chcę, żebyś się dowiedział, do kogo Jessica dzwoni codziennie o 23:00”.

Vance spojrzał na zdjęcia Franco i Jessiki. „Jaka jest standardowa historia?”

„Nie” – odpowiedziałem, zakładając okulary przeciwsłoneczne. „To koniec”.

Trzy dni przed imprezą przyjechał kurier. Zabrałem dużą, szarą kopertę do gabinetu i zamknąłem drzwi.

Najpierw otworzyłem raport medyczny.

Przeczytałem tekst. Potem przeczytałem go ponownie. Terminologia medyczna była gęsta, ale wniosek jasny, napisany czarno na białym.

Diagnoza: Azoospermia. Liczba plemników: Zero. Etiologia: Wrodzony obustronny brak nasieniowodów.

Zakryłam usta dłonią, żeby stłumić dźwięk, który mi się wyrwał. To nie był szloch. To był śmiech. Histeryczny, przerażający śmiech, który wydobył się z głębi mojej duszy.

Nie byłam bezpłodna. Nigdy nie byłam.

Franco całe życie strzelał ślepakami. Urodził się bezpłodny.

Co oznaczało dziecko w łonie Jessiki…

Otworzyłam drugi folder od Vance’a. Wysypały się z niego zdjęcia. Ziarniste, kontrastowe zdjęcia zrobione przez okno niedrogiej siłowni w centrum miasta. Jessica, spocona i promienna, w namiętnym uścisku z mężczyzną, który wyglądał jak grecki posąg wyrzeźbiony z odżywki białkowej i bronzera.

Temat: Kyle „Kobra” Evans. Trener personalny. Związek: Trwający.

Usiadłam wygodnie w skórzanym fotelu, a dowody rozłożyły się przede mną niczym tarot przepowiadający zagładę.

Klamka do mojego gabinetu zadrżała. „Valerie!” Franco krzyknął z korytarza. „Przestań się chować! Łuk z balonów jest ohydny. Napraw to!” Zebrałam papiery, po raz pierwszy od lat pewnie trzymając się za ręce. „Już idę, kochanie” – wyszeptałam do pustego pokoju. „Tylko pakuję twój prezent”.

Rozdział 3: Spotkanie Sępów