„Zdejmij suknię” – to były pierwsze słowa, które wypowiedział do niej pan młody w noc ślubu, którego nigdy nie wybrała.

Ale to był dopiero początek. Wciąż było wiele bitew do stoczenia, a to małżeństwo – ten kontrakt – nie miało być tak łatwe do przejścia, jak oboje się spodziewali.

W miarę upływu dni serce Harper zaczęło się otwierać w sposób, na jaki wcześniej sobie nie pozwalała. Zaczęła postrzegać Garretta nie tylko jako…

Mężczyzna, którego poślubiła dla przetrwania, ale jako ktoś, kto też walczył. Walczył o coś więcej niż tylko interesy. O coś głębszego.

Czy jednak ta krucha więź między nimi przetrwa presję świata zewnętrznego? Czy uda im się przekształcić to zimne, kontraktowe małżeństwo w coś realnego?

Nie było jeszcze odpowiedzi. Tylko pytania. I jedna myśl, która nie opuszczała umysłu Harper: Jak długo oboje będą mogli udawać, że to tylko umowa biznesowa?

Dni zmieniły się w tygodnie, a tygodnie w miesiące. Napięcie, które kiedyś pochłaniało dom, zaczęło ustępować. Zimna cisza między Harper a Garrettem powoli ustępowała miejsca ostrożnym rozmowom. To nie była miłość – jeszcze nie – ale to było coś bliskiego. Coś surowego i prawdziwego, zbudowanego na niepewnym gruncie wymuszonej umowy, a jednak wciąż rosnącego.

Harper nie mogła zaprzeczyć, że jakaś jej mała część zaczęła mieć nadzieję – nadzieję, że może, tylko może, to małżeństwo stanie się czymś więcej niż taktyką przetrwania, którą miało być. Ale za każdym razem, gdy czuła, że ​​się otwiera, ogarniała ją fala wątpliwości. Garrett się nie zmienił, nie do końca. Nadal był zdystansowany, wciąż pochłonięty swoimi sprawami, swoimi obowiązkami. Był człowiekiem, który zbudował mury tak wysokie, że nawet najbliżsi mieli problem z przebiciem się przez nie.

Pewnego wieczoru przy kolacji, podczas pierwszej prawdziwej rozmowy od kilku dni, Garrett w końcu poruszył kwestię, która wisiała nad nimi obojgiem od dnia, w którym złożyli przysięgę małżeńską. Jego ton był poważny, ale krył się w nim jakiś cień czegoś łagodniejszego, bardziej delikatnego.

„Harper…” zaczął cicho, jakby nie do końca wiedział, jak dobrać słowa. „Mieszkamy w tym domu od miesięcy. Wiem, że to nie jest… normalne. Wiem, że jeszcze nie zbudowaliśmy niczego na kształt małżeństwa, ale…”

Harper podniosła wzrok znad talerza, a jej serce waliło jak młotem. Nie była pewna, czy jest gotowa na tę rozmowę, ale była nieunikniona. Oboje o tym wiedzieli.

„Ale?” – naciskała.

„Chcę być z tobą szczery” – powiedział, odchylając się na krześle. „Wiem, że ten… układ nie był moim pomysłem. Wiem, że źle zrobiłem, traktując go jak kontrakt. Ale wiem też, że nie jestem w tym dobry. Nie wiem, jak być… tym, kim mnie potrzebujesz. Nigdy nie byłem dobry w relacjach. Zawsze trzymałem ludzi na dystans”.

Harper zaparło dech w piersiach. Zawsze wiedziała, że ​​Garrett jest zamknięty w sobie, że kryje się za zimną, wyrachowaną personą potentata biznesowego. Ale usłyszenie jego przyznania, usłyszenie wrażliwości w jego głosie, poruszyło ją głęboko.

„Nie proszę o nic więcej niż to, na co się umówiliśmy” – powiedziała cicho, odwracając wzrok. „Nie potrzebuję od ciebie niczego więcej. Ale masz rację, Garrett. To już nie jest tylko umowa biznesowa. Oboje włożyliśmy zbyt wiele wysiłku, żeby udawać, że to nie ma znaczenia”.

Spojrzenie Garretta złagodniało, gdy sięgnął przez stół, muskając palcami jej dłonie. „Nie chcę cię stracić, Harper. Nie wiem, czy to ma sens, ale nie chcę. Nigdy nie chciałem cię skrzywdzić. I nie proszę o wybaczenie, po prostu…” Zrobił pauzę, jakby kolejne słowa sprawiały jej trudność. „Chcę spróbować. Być lepszym. Dla ciebie”.

Serce zabiło jej mocniej, gdy zobaczyła szczerość w jego oczach. To nie były tylko przeprosiny. To była prośba. I to coś głęboko w niej poruszyło.

Przez chwilę Harper pozwoliła sobie mu uwierzyć. Może to coś więcej. Może z ruin ich związku uda im się zbudować prawdziwe małżeństwo.

Ale w miarę upływu nocy mroczny cień kładł się cieniem na jej nadziei. Świat poza murami ich domu był nieubłagany i nie pozwalał im zapomnieć o prawdzie o tym, jak zaczęło się ich małżeństwo.

Następnego ranka, gdy Harper wychodziła z domu na spotkanie biznesowe firmy ojca, ponownie zjechały się media. Dowiedzieli się o nowym wydarzeniu – śledztwie w sprawie jednego z projektów Garretta, czymś, co potencjalnie mogło doprowadzić do upadku całego jego imperium. Żołądek Harper ścisnął się na widok błysków fleszy, których obiektywy były skierowane na nią niczym drapieżnik namierzający swoją ofiarę.

„Pani Sullivan! Czy pani mąż jest zamieszany w ten skandal?” – krzyknął reporter z tłumu.