Monety w plastikowej torbie

W środku: pół dzbanka wody. Pudełko sody oczyszczonej. Zszyta torebka z apteki.

To wszystko.

Nie zamówiła pizzy z wygody.

Zamówiła ją, bo to był najtańszy ciepły posiłek, jaki kiedykolwiek dowieźli.

Na kominku stały pożółkłe zdjęcia – ona w fartuchu pielęgniarskim z lat 70., wyprostowana i dumna.

Od dziesięcioleci opiekowała się obcymi.

Teraz musiała wybierać między ogrzewaniem, lekarstwami i jedzeniem.

Przełknąłem ślinę.

„Właściwie” – powiedziałem z wymuszonym uśmiechem – „system się pomylił. Jesteś naszym setnym klientem dzisiaj. Za darmo”.

Zawahała się. „Nie będziesz miał przez to kłopotów?”

„Jestem kierownikiem” – skłamałem. „Zatrzymaj resztę”.

Położyłem jej pizzę na kolanach.

Para unosiła się, ogrzewając jej twarz. Zamknęła oczy i wciągnęła powietrze, jakby to był czysty tlen.

Łza spłynęła jej po policzku.

Wróciłem do samochodu.

Usiadłem.

Nie uruchomiłem silnika.

Minutę później wysłałem SMS-a do dyspozytora: Przebita opona. Potrzebuję 45 minut.

Potem pojechałem do najbliższego supermarketu.

Nie kupiłem śmieciowego jedzenia.

Mleko. Jajka. Chleb. Zupa w puszce. Owsianka. Banany. Jeszcze ciepły grillowany kurczak w folii.

Kiedy wróciłem, jadła drugą kromkę, jakby bała się, że zniknie.

Zacząłem kłaść zakupy na jej stole.