W restauracji mama oznajmiła wszystkim: „Annabel, znajdźcie sobie inny stolik. Ten jest dla rodziny, a nie dla adoptowanych dziewczynek”. Wszyscy się roześmiali i zgodzili. Potem policzyli mi 3270 dolarów za kolację dla wszystkich. Uśmiechnęłam się, wzięłam łyk i skromnie zapłaciłam rachunek. Ale wtedy usłyszałam głos: „Chwileczkę, proszę”.

„Eleanor spędziła pół roku po cichu sporządzając raport śledczy. Mamy każdy dowód wypłaty, każdy pokwitowanie, każdy sfałszowany podpis. Pozywamy Richarda i Diane o zwrot pełnej kwoty 600 000 dolarów, plus odsetki złożone za dwa dekady i wszystkie koszty prawne”.

Opadła mi szczęka. Krucha, osiemdziesięcioletnia kobieta piekąca kruszonkę jabłkową w niedzielne poranki skrupulatnie pełniła rolę tajnego śledczego, wyciągając wyciągi bankowe z domowego biura Richarda, podczas gdy Diane była zajęta.

„A co do ich zarzutu demencji” – dodał gładko Thomas. „Załączam kompleksową ocenę funkcji poznawczych przeprowadzoną w zeszłym miesiącu przez dr Fionę Reed, czołową certyfikowaną psychiatrę geriatryczną w Atlancie. Eleanor uzyskała wynik w dziewięćdziesiątym siódmym percentylu. Jest bystrzejsza niż ich adwokat”.

Thomas przerwał, cisza była ciężka od zbliżającej się katastrofy. „Prescott zadzwonił do Diane dziś wieczorem, po tym jak wysłałem jej informację o zamiarze złożenia pozwu. Błagał ją o ugodę pozasądową”.

„Co powiedziała?” – zapytałem, a serce waliło mi jak młotem.

„Powiedziała mu, że wolałaby spalić wszystko na popiół”. Thomas westchnął. „Więc pozwolimy jej zapalić zapałkę”.

Rozdział 7: Rozrachunek w świetle jarzeniówek

Kulminacja mojego życia nie nastąpiła w dramatycznej, wyłożonej mahoniowymi panelami arenie, lecz w sterylnych, oświetlonych jarzeniówkami pomieszczeniach sądu hrabstwa Mercer. Sędzia Harriet Dawson, kobieta o twardym sercu, nosząca okulary do czytania zawieszone na szyi, przewodniczyła rozprawie. W powietrzu unosił się delikatny zapach pasty do podłóg i zwietrzałej kawy.

Rozprawa była systematyczną, upokarzającą, publiczną egzekucją fasady rodziny Everett.

Najpierw sędzia Dawson zapoznała się z petycją Kyle’a dotyczącą bezprawnego nacisku. Przeczytała opinię psychiatryczną dr Reed, przekartkowała skrupulatnie zapisaną przez Thomasa chronologię moich interakcji z Eleanor i spojrzała znad okularów na Briana Prescotta.