W restauracji mama oznajmiła wszystkim: „Annabel, znajdźcie sobie inny stolik. Ten jest dla rodziny, a nie dla adoptowanych dziewczynek”. Wszyscy się roześmiali i zgodzili. Potem policzyli mi 3270 dolarów za kolację dla wszystkich. Uśmiechnęłam się, wzięłam łyk i skromnie zapłaciłam rachunek. Ale wtedy usłyszałam głos: „Chwileczkę, proszę”.

„Osiemdziesiąt tysięcy dolarów pobranych w sierpniu 2008 roku, co dokładnie odpowiadało wypłatom czesnego dla Kyle’a Everetta na Uniwersytecie Georgii” – przeczytał Thomas.

Kyle’owi opadła szczęka, a jego arogancki uśmieszek natychmiast zastąpił poszarzała maska ​​przerażenia. Wpatrywał się w dokumenty, jakby były jadowitymi wężami.

„Czterdzieści pięć tysięcy dolarów pobranych w 2015 roku, tuż przed zakupem BMW serii 3 zarejestrowanego na Madison Everett”.

IPhone Madison wyślizgnął się z jej wypielęgnowanych palców, głośno uderzając o talerzyk deserowy.

„Sto dwadzieścia tysięcy dolarów wpompowanych w latach 2010–2018 w remont budynku przy Birch Lane 14”. Dom, w którym zostałem zesłany do piwnicznej szafy. „Pozostała część pieniędzy była stopniowo wyczerpywana przez dwie dekady, by sfinansować osobiste wakacje i luksusowe wydatki Diane M. Everett”.

Trzydziestu gości wpatrywało się w dokumenty, a ich grzeczne miny przerodziły się w głębokie obrzydzenie. Pani Patterson, najbardziej zaufana powiernica Diane z chóru kościelnego, siłą odsunęła krzesło od stołu, zwiększając dystans między sobą a kobietą, którą uważała za znajomą.

„Te pieniądze pochłonęła rodzina!” – krzyknęła Madison, a jej głos załamał się histerycznie. „Wykorzystano je na utrzymanie domu! Dla nas wszystkich!”

„Jej nazwisko widniało w statucie, Madison” – warknęła Eleanor, wskazując drżącym palcem na księgi rachunkowe. „Nie twoje”.

Stałam sparaliżowana, a gorące łzy w końcu spłynęły mi po rzęsach. Nie otarłam ich. Przytłaczający ciężar zdrady – Camaro, lekcje gry na skrzypcach, odmowa płacenia za moją szkołę pielęgniarską – wszystko to zostało sfinansowane przez moich zmarłych rodziców.

Eleanor pozwoliła, by ta druzgocąca cisza przeciągnęła się do granic możliwości. Wtedy zadała śmiertelny cios.

„Spędziłam ostatnie osiem dekad, obserwując charaktery osób przy tym stole” – oznajmiła Eleanor żelaznym głosem. „I podjęłam ostateczną decyzję, Thomasie”.

Adwokat poprawił krawat. „Pani Eleanor Everett formalnie dokonała gruntownej rewizji swojego planu spadkowego. Ze skutkiem natychmiastowym poprzednie deklaracje zostają unieważnione. Annabelle Everett jest teraz jedyną, bezsporną beneficjentką całego majątku”.

Wybuchł chaos. Kyle gwałtownie odepchnął krzesło do tyłu, zrywając się na równe nogi. „Nie możesz tego zrobić zgodnie z prawem! To farsa!”

Twarz Diane wykrzywiła się w maskę czystej, nieskażonej nienawiści. Drżącym palcem wskazała prosto na moją pierś, a jej głos rozdarł jej gardło. „Ona nawet nie jest twoją prawdziwą wnuczką! To pasożyt, który wyprał ci mózg!”

Uśmiech Eleanor był przerażający, zwycięski. „Ona jest jedyną prawdziwą Everett w tym pokoju. I jestem w pełni gotowa spalić cię doszczętnie, żeby to udowodnić”.

Rozdział 6: Spalona Ziemia