W restauracji mama oznajmiła wszystkim: „Annabel, znajdźcie sobie inny stolik. Ten jest dla rodziny, a nie dla adoptowanych dziewczynek”. Wszyscy się roześmiali i zgodzili. Potem policzyli mi 3270 dolarów za kolację dla wszystkich. Uśmiechnęłam się, wzięłam łyk i skromnie zapłaciłam rachunek. Ale wtedy usłyszałam głos: „Chwileczkę, proszę”.

„Niezbędny mechanizm” – odpowiedziała tajemniczo.

Rozpoczęła się kolacja, parada fałszywych uprzejmości. Kyle przybył, cuchnąc drogą wodą kolońską, chwaląc się zamknięciem agencji nieruchomości w Savannah. Madison natychmiast zajęła miejsce obok Eleanor, ustawiając smartfon pod odpowiednim kątem, by zrobić selfie na Instagram, i skrupulatnie upewniając się, że jestem poza kadrem.

Potem, pomiędzy smażonymi przegrzebkami a daniem głównym, Diane zainicjowała teatr. Wstała, stukając srebrnym nożem do masła o kieliszek z winem. Zespół jazzowy nagle ucichł.

„Rodzina jest fundamentem dziedzictwa Everettów” – oznajmiła Diane, a jej miodowy głos emanował wyćwiczonym ciepłem. Przedstawiła Kyle’a, cudowne dziecko, Madison, oddaną opiekunkę, i Richarda, stoickiego żywiciela rodziny. Nie wspomniała o mnie.

Zdezorientowany kolega Richarda pochylił się do przodu. „A kim jest ta urocza młoda kobieta obok Eleanor?”

Uśmiech Diane zmienił się w grymas. „Och. To Annabelle. Ona… dorastała w naszym otoczeniu”.

Dorastała w otoczeniu

i nas. Jak bezpański pies, od czasu do czasu rzucali resztki na werandę.

Zanim zdążyłam przetrawić upokorzenie, Madison nagle agresywnie sięgnęła przez moją pierś po koszyk z pieczywem. Jej łokieć gwałtownie uderzył w mój kryształowy kielich. Fala ciemnego Pinot Noir spłynęła kaskadą po przodzie mojej granatowej sukienki, rozkwitając niczym ogromny, świeży siniak na moim sercu.

„Ups” – wycedziła Madison, ocierając usta lnianą serwetką, a w jej oczach błyszczała złość. „Może powinnaś była ubrać się na czarno. Znacznie lepiej ukrywa plamy”.

Fala niezręcznego śmiechu rozniosła się po stole. Kyle uśmiechnął się otwarcie do szklanki z wodą. Nie drgnęłam. Spokojnie osuszyłam zniszczoną tkaninę, czując, jak zimne wino wsiąka w moją skórę. Pod stołem dłoń Eleanor odnalazła moją, a jej uścisk był zaskakująco mocny.

Gdy podano puree ziemniaczane z truflami, Diane zadała śmiertelny cios. „Musimy dostosować dynamikę przestrzenną do wózka inwalidzkiego wujka Harolda. Annabelle, kochanie, to miejsce jest przeznaczone wyłącznie dla najbliższej rodziny. Może wygospodarujesz sobie miejsce przy barze?”

To nie była prośba, tylko eksmisja. Spojrzałam na Richarda. Agresywnie wpatrywał się w swoje szparagi. Spojrzałam na Eleanor. Miała zaciśniętą szczękę, ale skinęła mi ledwo słyszalnie głową. Idź.

Wstałam, uniosłam brodę i przeszłam dwanaście boleśnie powolnych kroków do odległego mahoniowego baru. Młoda barmanka rzuciła mi spojrzenie pełne głębokiego współczucia. Usiadłam na stołku, czując się zupełnie niewidzialna, a powietrze uchodziło mi z płuc gwałtownymi, urywanymi seriami.

Dwadzieścia minut później Madison przeszła obok mnie w stronę toalet, wpatrując się w telefon. Zatrzymała się w akustycznym tunelu wyłożonego kafelkami korytarza, zakładając, że nie słyszę jej przez niski szum saksofonu.

„Działa bez zarzutu” – syknęła Madison do telefonu, a jej głos ociekał jadem. „Mama wygnała ją do baru. Jeszcze jedno naciśnięcie i sierota wybiegnie”. Zatrzymała się, słuchając konspiratora po drugiej stronie. „Nie, babcia nie ma pojęcia. Potrzebujemy tylko, żeby Annabelle wyszła z budynku dziś wieczorem, zanim prawnik babci zastawi pułapkę”.

Moje palce zacisnęły się na krawędzi baru. Prawnik. Madison zaśmiała się ponuro i rozłączyła. Ogarnęło mnie mdłe uświadomienie. To nie było zwykłe okrucieństwo. To był zsynchronizowany, drapieżny atak, mający na celu zerwanie więzi z Eleanor, zanim uruchomi się mechanizm prawny. Nieznajomy w grafitowym garniturze nie był gościem. Był katem, a ja ślepo szłam na szafot.

Rozdział 4: Księga Kłamstw