Nigdy nie powiedziałam kochance mojego męża, że ​​jestem właścicielką luksusowego apartamentu, w którym próbowała mnie upokorzyć. Przedstawił ją jako „daleką krewną”. Celowo wylała czerwone wino na podłogę i kazała mi to posprzątać. Spokojnie oderwałam kawałek jej markowej sukienki i wytarłam nim podłogę. Krzyczała, żądając, żeby mój mąż mnie wyrzucił – ale to, co zrobił, zraniło jej dumę.

Skupiłam całą uwagę na pani. „Więc widzisz, jak jest naprawdę, kochanie. Chciałaś, żeby zachował się jak mężczyzna i wyrzucił mnie z domu? Możesz śmiało sprawdzić w aktach stanu cywilnego. Ta nieruchomość jest w całości na moje nazwisko. Mark tu nie mieszka. Jest tylko gościem. I to gościem, który drastycznie nadużył gościnności”.

Chloe przeniosła wzrok z mojego stalowego wyrazu twarzy na podarty materiał zwisający z jej biodra, a w końcu na żałosnego, bełkoczącego mężczyznę zwiniętego na dywanie. Wielka iluzja roztrzaskała się na milion nieodwracalnych kawałków. Nie uwiodła króla, żeby ukraść mu tron. Była naiwną ofiarą, którą zmanipulował błazen dworski w skradzionej koronie.

„Jesteś spłukana?!”. wrzasnęła Chloe, celując z całej siły w udo Marka. „Jesteś kompletnym, spłukanym frajerem?!”.

„A ty” – warknęłam, celując śmiercionośnym palcem w Marka – „zejdź z mojej podłogi. Pocisz się na jedwabiu”.

Mark niezgrabnie podniósł się na nogi, desperacko próbując ocalić choć odrobinę godności, jednocześnie wycierając katar z górnej wargi grzbietem dłoni.

„Eleno, możemy iść na intensywną terapię” – błagał szybko. „Zrobię wszystko, co trzeba. Podpiszę intercyzę. Naprawię to”.

„Nie, Mark, nie zrobisz tego” – powiedziałam, odwracając się do niego plecami. Podeszłam prosto do cyfrowego panelu ściennego w pobliżu holu i z impetem nacisnęłam czerwony przycisk łączący się bezpośrednio z centralą bezpieczeństwa budynku. „Oboje musicie opuścić mój lokal. Natychmiast”.

„Nie wyjdę z tego mieszkania bez swoich rzeczy!” – zaprotestował Mark, nagle gwałtownie podnosząc głos.

Panika narastała w jego piersi, gdy przerażająca rzeczywistość zbliżającej się bezdomności w końcu przełamała jego zaprzeczenie.

„Każe moim pracownikom spakować twoje ubrania i dostarczyć je kurierem do mieszkania twojej matki w New Jersey” – odpowiedziałam, nie patrząc na niego.

Podeszłam do szafy w przedpokoju, szarpnęłam ciężkie drzwi i chwyciłam skórzaną walizkę, którą Mark zostawił spakowaną przy wejściu po swojej wymyślonej „podróży służbowej” dzień wcześniej. Zaciągnęłam ją do drzwi wejściowych, otworzyłam zasuwkę, otworzyłam drzwi na oścież i gwałtownie wypchnęłam bagaż na wyłożony wykładziną korytarz.

„Wyjdź” – rozkazałam, wskazując na korytarz.

Mark zatoczył się przez próg, zgarbił się, odwracając się do mnie szeroko otwartymi, przerażonymi oczami. „Eleno, proszę, gdzie mam dziś spać?”

„Nie obchodzi mnie to” – odpowiedziałam.

Przeniosłam wzrok na Chloe. Prawie wibrowała od toksycznego koktajlu wściekłości i głębokiego zażenowania.

„Wrobiłaś mnie!” syknęła, wskazując na mnie drżącym palcem. „Oboje mnie oszukaliście!”

„Nic ci nie zrobiłem” – poprawiłem ją łagodnie. „Po prostu pozwoliłem mu mówić. A teraz wyjdź z mojego domu, zanim każę strażnikom cię aresztować za wtargnięcie i wandalizm”.

Zrobiłem krok naprzód, wykorzystując swoją obecność, by poprowadzić ją w stronę drzwi. Gdy przekroczyła próg, odwróciła się, wykrzywiając twarz w paskudnym grymasie i próbowała na mnie napluć. Spokojnie cofnąłem się o pół kroku. Kropla śliny przemknęła obok mnie i wylądowała prosto na czubku włoskich, skórzanych mokasynów Marka.

Zanim którykolwiek z nich zdążył cokolwiek powiedzieć, chwyciłem za ciężką mosiężną klamkę, zatrzasnąłem dębowe drzwi z trzaskiem i zablokowałem zasuwkę, łańcuch i elektroniczny zamek dodatkowy.

Nie odszedłem. Zamiast tego podszedłem prosto do monitora bezpieczeństwa zamontowanego na ścianie. Stuknąłem w ekran, wyświetlając obraz na żywo z kamery wysokiej rozdzielczości z mojego prywatnego korytarza.

To, co się potem wydarzyło, było mistrzowską lekcją pasożytniczej implozji.

Rozdział 6: Eksmisja z zabytkowego domu