Zostałam oskarżona o spowodowanie poronienia mojej szwagierki, a moja rodzina zeznawała tak, jakby nauczyła się swojej roli.

Nie miałem nikogo.

Już nie.

Ale w więzieniu są dziwne szczeliny, przez które sączy się życie.

Na drugim roku dostałam wiadomość od bibliotekarki: prawniczka-wolontariuszka chciała ze mną porozmawiać.

Nazywała się Priya Shah.

Nie miała żadnych powiązań z moją rodziną i to samo w sobie sprawiło, że zapragnęłam się ogarnąć.

Priya spotkała się ze mną w sterylnym pokoju, przy małym stoliku przytwierdzonym do podłogi.

Miała spokojną twarz i głos, w którym nie brakowało emocji.

„Przeanalizowałam twoją sprawę” – powiedziała.

„Wyrok skazujący został w dużej mierze oparty na zeznaniach naocznych świadków”.

Nie było żadnych dowodów rzeczowych łączących cię z którymkolwiek z ataków.

„Bo nie było” – odpowiedziałam.

Priya skinęła głową.

„Jest też wzmianka o systemie bezpieczeństwa domu”.

Serce mi podskoczyło.

„Dylan ma kamery”.