Zostałam oskarżona o spowodowanie poronienia mojej szwagierki, a moja rodzina zeznawała tak, jakby nauczyła się swojej roli.

Posiłek.

Linia.

Areszt.

Powtórka.

Nocą odtwarzałem w głowie upadek w kółko, aż bolało.

Poślizg Nory.

Poręcz, której nie dosięgnęła.

Sposób, w jaki jej oczy spotkały się z moimi, tuż zanim powiedziała: „On mnie popchnął”.

Słyszałam to tyle razy, że znienawidziłam brzmienie własnego imienia.

Zapisywałam szczegóły na małych karteczkach: rysę na krawędzi stopnia, plamę wody przy najwyższym stopniu, sposób, w jaki wyraz twarzy Dylana zbyt szybko zmienił się z zaniepokojenia w oskarżenie.

Nie wiedziałam, czy to się kiedykolwiek przyda, ale potrzebowałam tego, żeby zachować prawdę gdzieś poza pamięcią.

Moi rodzice próbowali się ze mną skontaktować w pierwszym tygodniu.

Odmówiłam im.

Potem Dylan spróbował, dwa razy.